نیل بلک که پس از دوران اوج لئون گوسنس به برجستهترین نوازندهٔ ابوا در انگلستان تبدیل شد، در یازدهسالگی نواختن این ساز را آغاز کرد و در شانزدهسالگی نوازندهٔ اصلی ابوا در ارکستر ملی جوانان بریتانیا شد. او برای مدتی مسیر خود را تغییر داد و در دانشگاه آکسفورد به تحصیل تاریخ پرداخت؛ اما در سال ۱۹۵۹، تنها سه سال پس از فارغالتحصیلی، بهعنوان نوازندهٔ اصلی ابوا به ارکستر فیلارمونیک لندن پیوست. بلک پس از کسب تجربه زیر نظر رهبرانی چون مونتو و بولت، تصمیم گرفت فعالیت خود را بیشتر بر اجراهای صمیمانهتر و گروههای کوچکتر متمرکز کند. او هم بهعنوان نوازندهٔ تکنواز و هم بهعنوان نوازندهٔ اصلی ابوا با آکادمی سنت مارتین این د فیلدز همکاری کرد و به مدت بیست سال نیز با ارکستر مجلسی انگلستان به فعالیت پرداخت. همکاری با هر دو گروه، کارنامهای پربار از تورهای اجرایی و ضبطهای موسیقی برای او به همراه داشت. او همچنین در مدرسهٔ موسیقی و نمایش گیلدهال در لندن تدریس میکرد. در سال ۱۹۸۹، ملکه الیزابت دوم نشان امپراتوری بریتانیا را به او اعطا کرد. اجراهای بلک بهدلیل ظرافت، سلیقهٔ هنری و خونسردی و وقار اجراییاش تحسین میشوند. او بهعنوان نوازنده، آگاهی عمیقی از دشواریهای اجرای آثار باروک با سازهای مدرن داشت و به مسائل مربوط به اجرای موسیقی باروک در چنین شرایطی توجه ویژهای نشان میداد. از برجستهترین ضبطهای او میتوان به آثاری با همراهی اعضای آکادمی سنت مارتین این د فیلدز، از جمله سوناتهای ابوا اثر هندل و کنسرتوی ابوا اثر موتسارت، اشاره کرد. او همچنین با اعضای ارکستر مجلسی انگلستان، کنسرتوهای ریشارد اشتراوس و رالف وان ویلیامز را با همراهی دانیل بارنبویم ضبط کرد؛ همچنین کوئینتتهای پیانو و سازهای بادیِ بتهوون و موتسارت را با همراهی موری پرایا به اجرا و ضبط درآورد.