ارکستر سمفونیک ملی اوکراین یکی از ارکسترهای بزرگ سمفونیک در عرصهٔ جهانی و برجستهترین نهاد ارکسترال کشور اوکراین است. این ارکستر به پرضبطترین ارکستر در میان تمامی سرزمینهای سابق اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شد. اوکراین (Ukraina در زبان اوکراینی) کشوری پهناور در بخش جنوبغربی قلمرو اتحاد جماهیر شوروی سابق است. تا پیش از قدرتگیری دوکهای مسکووی، این سرزمین مهمترین منطقه در میان گروههای اقوام اسلاو بود که عموماً با نام روسها شناخته میشدند. اوکراین یکی از مراکز مهم موسیقی کلیسای ارتدوکس بود و سبک خاص خود را در موسیقی باروک اولیه، همچنین موسیقی فولکلور ویژهٔ خود را پرورش داد. دولت قزاقهای اوکراینی و مسکووی در سال ۱۶۵۴ از نظر سیاسی متحد شدند و اوکراین تا سال ۱۹۹۱ زیر سلطهٔ مسکو باقی ماند. در این دوره، موسیقی اوکراین رو به افول گذاشت، زیرا بهترین نوازندگان و آهنگسازان معمولاً راهی پایتخت کشور، مسکو، یا سنپترزبورگ میشدند. بااینحال، پایتخت اوکراین، کییف (Kiev یا Kjiv)، به مرکزی برای آموزش موسیقی تبدیل شد و یکی از نخستین شهرهای اروپا بود که ارکستری سمفونیک با سابقهٔ طولانی و تحت حمایت شهرداری داشت: ارکستر شهرداری کییف (۱۷۰۴ تا ۱۸۶۵). مدرسهٔ موسیقیای که در سال ۱۸۶۸ تأسیس شد تا سال ۱۹۱۲ به فعالیت خود ادامه داد و از آن رو شهرت دارد که از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۹۳ محل تدریس اوتاکار شوچیک، یکی از بزرگترین استادان ویولن در تاریخ، بود. این مدرسه بعدها پایهٔ تأسیس کنسرواتوار ارکسترال کییف شد. اپرای کییف نیز در سال ۱۸۶۷ بنیان گذاشته شد. پس از انقلاب نوامبر ۱۹۱۷ در روسیه، شورای وزیران در اوکراین تشکیل شد. این شورا در سال ۱۹۱۸ ارکستر سمفونیک اوکراینی را با رهبری اولکساندر هوریلی تأسیس کرد. ارکستر در دههٔ ۱۹۲۰ با فضای عموماً تجربهگرایانه و ماجراجویانهٔ موسیقی شوروی همراه شد، اما هنگامی که استالین مخالفت خود را با مدرنیسم موسیقایی اعلام کرد، فعالیتش رو به افول گذاشت. در جریان قحطی گستردهٔ سالهای ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ در اوکراین، که بنا بر برآوردها به مرگ هفت میلیون اوکراینی انجامید، این ارکستر عملاً از میان رفت. قانون اساسی شوروی در دوران استالین، ساختار اتحاد جماهیر شوروی را بازسازماندهی کرد و آن را به جمهوریهای اتحادیهای با استقلالی نسبی تقسیم کرد که اوکراین نیز یکی از آنها بود. در چارچوب این ساختار حکومتی، نام ارکستر در سال ۱۹۳۷ به «ارکستر سمفونیک دولتی اوکراین» تغییر یافت و ناتان راخلین از آن زمان تا سال ۱۹۶۲ مدیر هنری آن بود. ارکستر تحت رهبری او اعتبار ملی به دست آورد، هرچند کیفیت آن به این دلیل محدود میشد که بهترین نوازندگانش به ارکسترهای ملی اتحاد جماهیر شوروی منتقل میشدند. افزون بر این، اشغال اوکراین به دست آلمان تأثیر شدیدی بر فعالیت ارکستر گذاشت؛ دورهای که طی آن هفت تا ده میلیون اوکراینی دیگر نیز جان باختند. پس از سال ۱۹۶۲، راخلین بهترتیب جای خود را به رهبرانی چون کنستانتین سیمئونوف، استفان تورچاک، ولودیمیر کوژوچار، فدیر هلوشچنکو و ایگور بلاژکوف داد. بااینحال، ارکستر همچنان در مقایسه با ارکسترهای بزرگ روسیه از شهرت بینالمللی و حمایت مالی کمتری برخوردار بود. اوکراین پس از ۴۳۷ سال، در سال ۱۹۹۱ استقلال خود را بازیافت. ارکستر در گرامیداشت این رویداد، در سال ۱۹۹۴ با رأی اعضایش نام خود را به «ارکستر سمفونیک ملی اوکراین» (NSOU) تغییر داد و رهبر مهمان اصلی خود، تئودور کوچار آمریکایی، را به مقام رهبر اصلی و مدیر هنری منصوب کرد. او تعهدی جدی برای ارتقای کیفیت این ارکستر ۹۸ نفره بر عهده گرفت؛ تا آنجا که حتی لوازم ضروری مانند سیم سازها، کلوفون و قمیش سازهای بادی چوبی را نیز تهیه میکرد، با آنکه مشکلات اقتصادی اوکراین باعث شده بود حقوق ماهانهاش معادل ۲۰۰ دلار باشد. او همچنین با شرکت HNH Records، بزرگترین شرکت جهان از نظر میزان فروش بینالمللی سیدیهای موسیقی کلاسیک، توافقی برای ضبط آثار در دو لیبل مارکو پولو و ناکسوس ترتیب داد. کوچار و ارکستر سمفونیک ملی اوکراین پیش از کنارهگیری او در سال ۱۹۹۹، پنجاه سیدی تولید کردند که مجموعهای گسترده از موسیقی اوکراینی، روسی و آمریکایی را دربر میگرفت؛ آثاری که بسیاری از آنها چندان شناختهشده نبودند. از آوریل ۱۹۹۹، ولودیمیر سیرنکو رهبر ارشد ارکستر سمفونیک ملی اوکراین بوده است. این ارکستر در تالار میکولا لیسنکو در کییف، که از نظر آکوستیک کیفیتی عالی دارد، به اجرا میپردازد و بارها در اروپا، استرالیا و آسیا تور برگزار کرده است.