همانند ارکسترهای سمفونیک آرسیای ویکتور و کلمبیا در ایالات متحده، ارکستر فیلارمونیک ملی (که گاهی عنوان «لندن» نیز به نامش افزوده میشد و گاهی نه) در واقع نامی مستعار برای یک ارکستر ضبط بود. این ارکستر بهواسطهٔ ضبط موسیقی متن فیلمها و همچنین رپرتوار متداول موسیقی کلاسیک شهرت داشت و بسیاری از رهبران برجستهٔ دوران خود آن را رهبری کردند. ارکستر فیلارمونیک ملی از دل ارکستر آرسیای در لندن شکل گرفت؛ ارکستری همنام که چارلز گرهارت (۱۹۲۸–۱۹۹۹)، تهیهکننده، تنظیمکننده و رهبر ارکستر، پس از سال ۱۹۶۰ گرد هم آورده بود. گرهارت پس از چند سال فعالیت در آرسیای بهعنوان مهندس صدا و تدوینگر، به دستور جورج مارک، مدیر وقت بخش هنرمندان و رپرتوار شرکت رِد سیل، به انگلستان فرستاده شد تا برای شرکت ریدرز دایجست، که در آن زمان با آرسیای همکاری داشت، ضبطهایی تهیه کند. گرهارت برای این ضبطها، کنت ویلکرسون را بهعنوان مهندس ضبط و ارکستر فیلارمونیک سلطنتیِ سر توماس بیچام فقید را به کار گرفت. رهبران ارکستر او در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ عبارت بودند از فریتس راینر، رنه لایبوویتس، سر جان باربیرولی، یاشا هورنشتاین، ماسیمو فرچیا و گاهی خود گرهارت؛ کسی که توسکانینی در سالهای پایانی عمرش به او علاقهمند شده و تشویقش کرده بود. بااینحال، گرهارت برای پروژههای موسیقی سبکتر، نوازندگان آزاد را به همراه اعضای ارکسترهای گوناگون لندن گرد هم میآورد. در پایتخت بریتانیا همواره شمار فراوانی از این نوازندگان در دسترس بودند؛ زیرا محدودیتهای سختگیرانهٔ اتحادیههای کارگری آمریکا در آنجا اعمال نمیشد، دستمزدها پایینتر بود و در سراسر کشور نیز فرصتهای شغلی ثابت کمتری وجود داشت. گرهارت در آغاز، این ارکسترهای ضبط را «لندن پرومناد» یا «آرسیایاساو» مینامید. او علاوه بر رپرتوار کنسرتی، کنسرتوها و قطعات سبک و دلپذیر، ده صفحهٔ گرامافون استریو از موسیقی فیلم را برای ریدرز دایجست تنظیم و رهبری کرد که در قالب دو مجموعه منتشر شدند. کیفیت این ضبطها چنان ر. پیتر مانوز، جانشین مارک، را تحت تأثیر قرار داد که از گرهارت خواست آلبومی از «آثار کلاسیک موسیقی فیلم اریش ولفگانگ کورنگولد» برای شرکت آرسیای رِد سیل ضبط کند. در این مرحله، ارکستر موقت فیلارمونیک ملی وارد صحنه شد؛ ارکستری که سیدنی ساکس دستکم به مدت یک دهه قرارداد همکاری با آن داشت. این ارکستر به رهبری گرهارت، تنظیمهای او از موسیقی فیلمهای ساختهشده توسط مکس اشتاینر، برنارد هرمن، فرانتس واکسمن، میکلوش روژا، دیمیتری تیومکین، جان ویلیامز (سه موسیقی متن نخست مجموعهٔ «جنگ ستارگان»)، آلفرد نیومن، ویکتور یانگ، جان بری، لئونارد روزنمن و البته کورنگولد را اجرا میکرد. بعدها شرکت چسکی رکوردز بخشی از آثار قدیمیتر ریدرز دایجست را اجاره کرد و مجموعهای از دیسکها را با بازسازی صوتی ممتاز و پرس سفارشی منتشر ساخت. نام «فیلارمونیک ملی» برای نخستین بار در یکی از این دیسکها، با تاریخ ۱۹۶۷، ظاهر شد. بااینحال، به نظر میرسد سال واقعی شکلگیری ارکستر ۱۹۷۲ بوده باشد؛ سالی که مجموعهٔ آثار کورنگولد برای آرسیای منتشر شد. این مجموعهٔ پیشگامانه از موسیقی فیلم تا سال ۱۹۸۵ تکمیل شد، هرچند خود گرهارت حتی در سال ۱۹۹۵ نیز مجموعهای از آثار واگنر را با ارکستر فیلارمونیک ملی برای چسکی ضبط کرد. بااینهمه، ارکستر فیلارمونیک ملی زمانی دیگر ارکستر اختصاصی آرسیای یا ارکستر شخصی تهیهکننده نبود که گرهارت جایگزین ساکس در مقام کنسرتمایستر شد؛ زیرا احساس میکرد نوازندگی ساکس چنان افت کرده است که دیگر قابل ترمیم نیست. از آن پس، ریچارد بونینج بهطور گسترده ارکستر فیلارمونیک ملی را در ضبطهای اپرا و باله برای دکا/لندن رهبری کرد. ریکاردو چایلی، برنارد هرمن، نیکولا رزینیو، جانآندرهآ گاواتسنی و حتی سر گئورگ سولتی نیز از دیگر رهبران آن بودند. جیمز لوین اپراها و آلبومهای رسیتال متعددی را برای آرسیای و سونی با این ارکستر رهبری کرد. لئوپولد استوکوفسکی نیز در واپسین دورهٔ فعالیتش، تا روز پیش از مرگ خود در سال ۱۹۷۷ و در ۹۵سالگی، ضبطهایی را برای سونی با ارکستر فیلارمونیک ملی رهبری کرد. گرهارت پس از آخرین ضبط خود از آثار واگنر، از فعالیت کناره گرفت و در کالیفرنیا ساکن شد. بر اساس شواهد موجود، ارکستر غیررسمی فیلارمونیک ملی پس از ۲۵ سال فعالیت، در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و همزمان با رکود بازار جهانی موسیقی کلاسیک، منحل شد. در آن دوران، نوازندگان لندنی که صاحب موقعیتهای شغلی ثابت بودند، به آنها چنگ زده بودند؛ درست مانند دریانوردانی که در دریایی بیباد گرفتار شدهاند و چشمبهراه نسیمیاند تا آنها را از خطر بیاهمیت شدن بهعنوان یک گروه حرفهای نجات دهد. ـ راجر دِتمِر