راینهارت گوبل (Reinhard Goebel) در سال ۱۹۷۳ گروه «موزیکا آنتیکوا کُلن» (Musica Antiqua Köln) را بنیان گذاشت. این گروه خود را وقف اجرای موسیقی باروک با سازهای تاریخی کرد و علاقهٔ ویژهای به اجرای آثاری داشت که کمتر شناخته شده یا به فراموشی سپرده شده بودند. بسیاری از آلبومهای موفق گروه، بدون آنکه آثاری از آهنگسازان مشهور در بر داشته باشند، فروش خوبی داشتند. به نظر میرسد این آثار به احیای جایگاه آهنگسازانی چون هاینیخن نیز پس از مرگشان کمک کرده باشند؛ از جمله آلبوم کنسرتوهای او که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و آلبوم اوورتورهای وراچینی در سال ۱۹۹۴. گوبل نهتنها در انتخاب رپرتواری نامتعارف شهامت نشان میداد، بلکه در رویکرد خود به آثاری که نسبتاً شناختهشده بودند نیز خطر میکرد. برای نمونه، گروه او موومان پایانی سومین کنسرتو براندنبورگ باخ را با سرعتی سرسامآور اجرا میکرد؛ سرعتی که در آن زمان رقیبی نداشت. افزون بر این، گوبل شواهد معتبر موسیقیشناختی در اختیار داشت که نشان میداد این قطعه باید به همین شیوه اجرا شود. هستهٔ اولیهٔ گروه از گوبل و هایو باس (Hajo Bass) بهعنوان نوازندگان ویولن و اوا بارتوش (Eva Bartos) بهعنوان نوازندهٔ ویولا دا گامبا تشکیل شده بود. بااینحال، ترکیب اعضای گروه در طول سالها تغییر کرد و تنها گوبل همواره در آن باقی ماند. بارتوش فقط در ضبطهای موزیکا آنتیکوا کُلن تا سال ۱۹۷۷ حضور داشت و پس از آن جاناتان کیبل (Jonathan Cable) و چارلز مِدلام (Charles Medlam) جای او را گرفتند. تا سال ۱۹۸۰، یاپ تر لیندن (Jaap ter Linden) بیش از دیگران در نقش نوازندهٔ ویولنسل یا ویولا دا گامبا ظاهر میشد؛ اما در میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰، فیبی کارای (Phoebe Carrai) جای او را گرفت. از جمله همکاران گوبل در نوازندگی ویولن میتوان به هایو باس، مانفردو کرِمِر (Manfredo Kremer) و فلوریان دویتر (Florian Deuter) اشاره کرد. بسیاری از نوازندگانی که گروه را ترک کردند، پس از آن به حرفههایی درخشان دست یافتند؛ از جمله هارپسیکوردنوازان آندریاس اشتایر (Andreas Staier) و رابرت هیل (Robert Hill)، ویولنیستها هایو باس و مانفردو کرِمِر، و نیز چارلز مدلام و تر لیندن که سازهای باسِ آرشهای مینواختند، و ویلبِرت هازِلزِت (Wilbert Hazelzet)، نوازندهٔ فلوت. در سال ۱۹۹۰، گوبل به التهاب تاندون دچار شد و ناچار شد فعالیت خود را بهعنوان نوازندهٔ سولیست کنار بگذارد. آخرین آلبومی که در آن بهعنوان سولیست نواخت، ضبط سوناتهای روزنکرانتس اثر هاینریش بیبر بود که در همان سال ۱۹۹۰ منتشر شد. پس از آن، او همچنان رهبری گروه را بر عهده داشت و سرانجام با نواختن ویولن با دست چپ، در محدودهای محدود به نوازندگی بازگشت. گروه به اجرای کنسرت و ضبط آثار با فعالیتی چشمگیر ادامه داد، اما بهترین آثارش به دورهٔ پیش از آسیبدیدگی گوبل تعلق داشت. موزیکا آنتیکوا کُلن در سال ۲۰۰۷ منحل شد.