
Conductor , Cello
.(1927 - 2007)
مستیسلاو روستروپوویچ که در سال ۱۹۲۷، پنج سال پس از پیوستن آذربایجان به اتحاد جماهیر شوروی، در خانوادهای اهل موسیقی در باکو متولد شد، بهطور گسترده بزرگترین نوازندهٔ ویولنسل قرن بیستم شناخته میشود. مادرش آموزش پیانو را از چهار سالگی به او آغاز کرد و هنگامی که دهساله شد، پدرش که پیشتر از شاگردان پابلو کاسالس بود، آموزش ویولنسل او را بر عهده گرفت. روستروپوویچ نخستین اجرای عمومی خود را در سال ۱۹۴۲ برگزار کرد و یک سال بعد، در شانزدهسالگی، وارد کنسرواتوار مسکو شد؛ جایی که دمیتری شوستاکوویچ یکی از استادانش بود. او در سالهای بعد در دیگر کشورهای بلوک شرق نیز به اجرای برنامه پرداخت و در سال ۱۹۵۶ تدریس در کنسرواتوار مسکو را آغاز کرد. سرانجام در سال ۱۹۶۳ فعالیت حرفهای بینالمللی خود را آغاز کرد و در بلژیک به اجرا پرداخت؛ سپس در سال بعد، برنامههایی در آلمان غربی برگزار کرد. روستروپوویچ با وجود تسلط بر رپرتواری گسترده، از موسیقی باروک تا آثار معاصر، بهویژه با شماری از آهنگسازان همکاریهای نزدیکی برقرار کرد. از جملهٔ این آهنگسازان میتوان به بنجامین بریتن، آنری دوتییو، ویتولد لوتوسوافسکی، کریشتوف پندرتسکی، لوچانو بریو و الیویه مسیان اشاره کرد که همگی آثاری برای او نوشتند. او بارها بر سر آزادی بیان و استقلال هنری با حکومت شوروی درگیر شد و سرانجام در سال ۱۹۷۴ وطن خود را ترک کرد و به ایالات متحده رفت و در لسآنجلس اقامت گزید. روستروپوویچ از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۴ مدیر موسیقی و رهبر ارکستر سمفونی ملی در واشینگتن دیسی بود. او تا زمانی که وضعیت سلامتیاش اجازه میداد، به اجرای موسیقی و مبارزه برای آزادی سیاسی ادامه داد؛ اما یک سال پیش از درگذشتش در سال ۲۰۰۷، بیماری او را از ادامهٔ این فعالیتها بازداشت.