تأسیس ارکستر سمفونیک مسکو با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق همزمان شد. این ارکستر در سال ۱۹۸۹ به ابتکار الن و مارینا لوین بنیان گذاشته شد؛ دو زنی که چندین سال در ایالات متحده در حوزههای تبلیغات و بازاریابی فعالیت کرده بودند. با وقوع تحولات سیاسی، آنها نسبت به بازگشت به روسیه خوشبین شدند و به کشور زادگاه خود بازگشتند. مدیر ارکستر، آنتونیو دِ آلمیدا (۱۹۲۸–۱۹۹۷)، رهبر فرانسوی ارکستر بود که مجموعهای از کنسرتهای اشتراکی را در تالار بزرگ مسکو راهاندازی کرد و بر ضبط بیش از ۲۰ سیدی با این ارکستر نظارت داشت. تحصیلات آلمیدا ــ که نزد خیناسترا، هیندمیت، کوسویتسکی و سل تحصیل کرده بود ــ و تجربهٔ بینالمللیاش در فرانسه، پرتغال و ایالات متحده، این اطمینان را ایجاد میکرد که ارکستر با موسیقیهایی از بیرون مرزهای روسیه نیز آشنا شود. لوینها برای تشکیل ارکستر سمفونیک مسکو، نوازندگانی را گرد هم آوردند که فارغالتحصیل برجستهترین کنسرواتوارهای روسیه، یعنی لنینگراد، مسکو و کییف، بودند و بسیاری از آنها در مسابقات موسیقی روسیه و رقابتهای بینالمللی جوایزی کسب کرده بودند. اعضای ارکستر پیشتر زیر نظر شماری از مشهورترین رهبران ارکستر اتحاد جماهیر شوروی، از جمله مستیسلاو مراوینسکی، گنادی روژدستونسکی و یوگنی سوتلانوف، نوازندگی کرده بودند. در تور سال ۱۹۹۱ به فنلاند و انگلستان، ارکستر در کنار یک گروه مشهور راک به اجرا پرداخت؛ رویدادی که نشاندهندهٔ انعطافپذیری و آمادگی اعضای آن برای فعالیت در گونههای گوناگون موسیقی بود. همین ویژگی بعدها به ضبط طیف گستردهای از سبکها و موسیقیهای ملی مختلف انجامید. در سال ۱۹۹۳، ارکستر تور اسپانیا را برگزار کرد که با استقبال و نقدهای مثبت همراه شد. این گروه با حمایت مالی مشترک بریتانیا و ژاپن توانست مجموعهای تلویزیونی شامل ۱۲ برنامه تولید کند که برای پخش در سطح بینالمللی در نظر گرفته شده بود. تا سال ۲۰۰۱، شمار ضبطهای ارکستر بهمراتب از ۱۰۰ اثر فراتر رفته بود که سهچهارم آنها برای شرکت ناکسوس و لیبل خواهر آن، مارکو پولو، ضبط شده بودند. در آن زمان، ارکستر سمفونیک مسکو به رهبری ولادیمیر زیوا (متولد ۱۹۶۱)، مجموعهای چشمگیر از آثار موسیقایی را گرد آورده بود؛ از مجموعهای از آثار گلازونوف گرفته تا آلبومهایی با محوریت شاهکارهای کلاسیک سینمای آمریکا. بیشتر آثار دستهٔ اخیر را ویلیام تی. استرومبرگ رهبری کرده بود. از دیگر رهبرانی که بارها ارکستر را هدایت کردهاند میتوان به الکساندر آنیسیموف، ایگور گولووشچین، فردریک دووریز ــ در اجرای آثار مارسل پوت، آهنگساز فلامان قرن بیستم ــ و کری استراتن اشاره کرد. آثاری از گوتفرید دووریز، ویولنیست و آهنگساز بلژیکی و پدر فردریک، نیز در میان ضبطهای این ارکستر دیده میشود. آموزش و آمادگی ارکستر برای اجرای سبکهای مختلف، بهویژه در ضبط موسیقی متن فیلمهای آمریکایی اهمیت فراوانی داشته است. آثار چند آهنگساز برجستهٔ سینما در فهرست ضبطهای ارکستر جای دارند؛ از جمله برنارد هرمن، مکس اشتاینر، فرانتس واکسمن و اریش ولفگانگ کورنگولد. تسلط نوازندگان بر زبان موسیقایی این آثار در سراسر اجراها بهخوبی مشهود است. در فهرست آثار ضبطشدهٔ ارکستر سمفونیک مسکو، نام چند آهنگساز کمتر شناختهشده نیز به چشم میخورد. آلمیدا سمفونیهای آنری سوگه، آهنگساز فرانسوی (۱۹۰۱–۱۹۸۹)، را ضبط کرد؛ درحالیکه ریکاردو کاستییو، آهنگساز گواتمالایی (۱۸۹۱–۱۹۶۶)، با اثری شامل بالهٔ «پال کابا» در این مجموعه حضور دارد. آثار چند آهنگساز دیگر که پیشتر کمتر مورد توجه قرار گرفته بودند نیز ضبط شدهاند؛ از جمله سمفونیهای جان فرانچسکو مالیپیرو، آهنگساز ایتالیایی (۱۸۸۲–۱۹۷۳)، به رهبری آلمیدا، و آثار شارل تورنمیر، آهنگساز فرانسوی (۱۸۷۰–۱۹۳۹). از دیگر ویژگیهای قابلتوجه ارکستر سمفونیک مسکو، حضور اسکات برِیدی، نوازندهٔ ویولنسل، در میان اعضای آن بوده است؛ او نخستین آمریکایی بود که در یک ارکستر حرفهای روسیه نوازندگی کرد.