
Soprano
.(1933 - 2018)
مونتسرات کابایه در حدود چهار دهه، از دههٔ ۱۹۶۰ تا حوالی سال ۲۰۰۰، یکی از هیجانانگیزترین صداهای صحنهٔ اپرای جهان بود؛ حضوری فراتر از اندازههای معمول، با حس شوخطبعی پیشبینیناپذیر و گرایشی به خروج از متن و بداههپردازی هنگام اجرا. این رفتارها همیشه به مذاق همکاران هنرمندش خوش نمیآمد، اما تماشاگران را از شدت شادی به وجد میآورد. او میتوانست چنین رفتاری داشته باشد، چون از بزرگان این عرصه بود: تکنیکی بینقص، جملهبندی آوازی روان و صدایی که ترکیبی کمنظیر از قدرت و زیبایی به شمار میرفت. کابایه که در سال ۱۹۳۳ در بارسلونا به دنیا آمد، در آغاز فعالیت حرفهای خود بهعنوان خوانندهای جوان در اپراهای بازل و برمن تجربه اندوخت و در سال ۱۹۶۵، با شهرتی ناگهانی روبهرو شد؛ زمانی که در تالار کارنگی، بهجای مریلین هورن، نقش اصلی اپرای «لوکرتسیا بورجیا» اثر دونیتزتی (۱۸۳۳) را اجرا کرد. آن شب به یکی از اجراهای افسانهای تاریخ موسیقی تبدیل شد؛ شبی که تماشاگران نیم ساعت تمام ایستاده او را تشویق کردند. پس از آن، کابایه به یکی از چهرههای ثابت اپرای متروپولیتن نیویورک بدل شد و در دهههای ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، در کنار گروهی درخشان از خوانندگان، در دورانی که اکنون عصر طلایی آوازخوانی به نظر میرسد، به اجرای برنامه پرداخت. گسترهٔ وسیع رپرتوار سوپرانو او، از آثار سبکتر ایتالیایی تا آثار سنگینتر آلمانی را در بر میگرفت؛ بااینحال، بهترین اجراهایش را در آثار وردی، دونیتزتی و بلینی ارائه میکرد و از این نظر، رقیبی جدی برای جون ساترلند به شمار میرفت. او در نقش نورمای بلینی، الیزابت در اپرای «دون کارلو» اثر وردی (۱۸۶۷) و لئونورا در «ایل تروواتوره» (۱۸۵۳) درخششی ویژه داشت. در عین حال، به آثار اسپانیایی نیز، بهویژه در رسیتالهایش، جذابیت و اصالتی خاص میبخشید. کابایه همچنین با همراهی فردی مرکوری در اجرای ترانهٔ اصلی بازیهای المپیک ۱۹۹۲، با عنوان «بارسلونا»، مخاطبان تازهای را به سوی خود جذب کرد. میلیونها نفری که پیشتر هرگز به شنیدن اپرا فکر نکرده بودند، به دوستداران مونتسرات کابایه تبدیل شدند و از درگذشت او در سال ۲۰۱۸ اندوهگین شدند.