مونیکا پیچینینی، سوپرانو ایتالیایی، با رهبران برجستهٔ اپرای باروک در اروپا که به اجرای تاریخی موسیقی با سازهای دورهٔ مربوط تخصص دارند، همکاری کرده و در بسیاری از تالارهای بزرگ اپرا به روی صحنه رفته است. او همچنین آثاری از دورهٔ موتسارت و دورههای پس از آن اجرا کرده و در چندین ضبط، نقشهای اصلی را بر عهده داشته است؛ اجراهایی که اغلب مستلزم رویارویی با دشواریهای آثار کمترشناختهشده و ناشناخته بودهاند. پیچینینی در شهر رجّو امیلیا در ایتالیا متولد شد. نخستین علاقهٔ موسیقایی او ویولن بود و پیش از آنکه به آواز روی آورد، در این رشته مدرک گرفت. سپس نزد النا کریاچکو و فرانکا ماتیوتچی به فراگیری آواز پرداخت. او همچنین در کلاسهای پیشرفتهٔ آواز باروک، زیر نظر روسانا برتینی و کلودیو کاوینا، و در زمینهٔ موسیقی آوازی قرن بیستم، نزد اریک وِربا و دوروتی دورو شرکت کرد. از همان آغاز فعالیت حرفهای، صدای او توجه رهبران برجستهٔ ارکستر را جلب کرد و تحسین آنان را برانگیخت. نخستین اجرای صحنهای او در تئاتر رئال مادرید، به رهبری جوردی ساوالِ نامدار، انجام شد. پس از آن، در نقشهای والِتو و فورتونا در تئاتر کولونِ سالامانکا در اسپانیا، با رهبری رینالدو آلساندرینی، ظاهر شد؛ سپس در نقش آموره در اپرای کمتر اجراشدهٔ فضیلت تیرهای عشق اثر کاوالی، به رهبری فابیو بیوندی در تئاتر مالیبران ونیز، و در اپرای المپیاد اثر پرگولزی، در تئاتر کراکوف به رهبری اوتاویو دانتونه به ایفای نقش پرداخت. او در تولیدهای متعدد با هر یک از این رهبران همکاری خود را ادامه داد و آثاری از دورهٔ کلاسیک را نیز به رپرتوارش افزود. در همین دوره، همراه با کیارا بانکینی و گروه آمریکایی «انسامبل ۴۱۵»، اثری نادر از بوکِرینی، یعنی استابات ماتر، را ضبط کرد. در سال ۲۰۰۷، اجرای او در نقش اصلی اثر مذهبی نوکتورنی برای درگذشتگان از پورپورا، برای شرکت نشر فوگا لیبرا ضبط شد. دیسکوگرافی او همچنین شامل چندین ضبط برای شرکت بریلیانت است که از جملهٔ آنها میتوان به آثاری از راول و دالاپیکولا اشاره کرد. در فصل هنری ۲۰۱۵–۲۰۱۶، پیچینینی در اپرای تاجگذاری پوپئا اثر مونتهوردی، در نقش دومجتا، در تالار اپرای لا اسکالای میلان به روی صحنه رفت. در سال ۲۰۱۸ نیز صدای او در ضبط اوراتوریوی سن فرانچسکو دِ سالِس اثر فرانچسکو فئو، منتشرشده از سوی شرکت گلاسه، شنیده شد؛ اثری که از زمان ساختهشدنش در سال ۱۷۳۴ بهندرت اجرا شده بود. — جیمز مانهایم