
Conductor , Piano
.(1957)
اگرچه میخائیل پلِتنِف تنها هنرمندی نیست که هم بهعنوان پیانیست و هم رهبر ارکستر از اعتبار و تحسین فراوان برخوردار است، دستاورد کمنظیر او این است که از همان آغاز فعالیت در هر یک از این دو عرصه، شایستگی و توانایی خود را به اثبات رسانده است. او در سال ۱۹۷۸ جایزهٔ نخست بخش پیانو را در مسابقهٔ بینالمللی چایکوفسکی به دست آورد و در سال ۱۹۹۰، نخستین تجربهٔ رهبری ارکستر خود را با تحسین بیسابقهٔ منتقدان پشت سر گذاشت؛ هرچند در این اجرا از همراهی ارکستر ملی روسیه بهره میبرد که بهطور ویژه برای این منظور تشکیل شده بود و بسیاری از نوازندگان برجستهٔ آن از میان اعضای ارکسترهای تراز اول مسکو انتخاب شده بودند. پلِتنِف در سال ۱۹۵۷ در آرخانگلسک، واقع در اتحاد جماهیر شورویِ آن زمان، متولد شد. او در سیزدهسالگی وارد مدرسهٔ مرکزی موسیقی مسکو شد و سپس تحصیلات پیانو را در کنسرواتوار مسکو ادامه داد. او شخصیتی کمحرف و درونگرا دارد و بزرگترین قهرمان موسیقاییاش راخمانینف است؛ آهنگسازی که هم در مقام رهبر ارکستر و هم بهعنوان پیانیست برجسته بود. پلِتنِف نیز سبک ظریف و کمالگرایانهٔ او را سرمشق خود قرار داده و به ویژگی شخصی نوازندگی و رهبریاش تبدیل کرده است. اگرچه پلِتنِف آثاری از بتهوون، شوبرت، اسکارلاتی و لیست را اجرا و ضبط کرده است، موسیقی روسی همچنان در مرکز رپرتوار او قرار دارد. در کنار آثار راخمانینف، ضبطهای او در مقام رهبر ارکستر شامل دو دورهٔ کامل از سمفونیهای چایکوفسکی است. او همچنین ضبطهایی نامتعارف، اما از نظر ریتمی سرزنده و پرتحرک، از بالههایی همچون «زیبای خفته» اثر چایکوفسکی، «سیندرلا» اثر پروکفیف و «سوئیت کارمن» اثر شچدرین ارائه کرده است. پلِتنِف همچنین از طریق ضبطهای تأثیرگذارش، آهنگسازان کمترشناختهشدهای همچون تانِیف را به مخاطبان غربی معرفی کرده است؛ از جمله با اجرای پیانویی کوئینتت پیانوی او در سال ۲۰۰۳ و رهبری کانتات «هنگام خواندن یک مزمور» در سال ۲۰۰۴.