میشله پِرتوزی، خوانندهٔ باس، با وجود برخورداری از صدایی نسبتاً سبک، یکی از مهمترین خوانندگان ایتالیایی است که در دههٔ ۱۹۹۰ ظهور کردند. موسیقیدانی، ظرافت در اجرا و صدای استوار و متمرکز او، جایگاهش را بهعنوان خوانندهای برجسته تثبیت کردهاند؛ خوانندهای که احتمالاً با گذشت زمان، صدایش پختهتر و تیرهتر نیز خواهد شد. او در آغاز، تمرکز خود را بر رپرتوار بل کانتو گذاشت و نقشهایی را برگزید که با تواناییهای صوتیاش تناسب بیشتری داشتند. پرهیز او از واردکردن فشار بیش از اندازه به صدایش، نویدبخش تداوم طولانی فعالیت حرفهای اوست. اگرچه دوران حرفهای پرتوزی از سنین پایین آغاز شد، او از آموزشهای بسیار خوبی برخوردار بود. تحصیل نزد کارلو برگونتسی، آریگو پولا و رودولفو چلتی به او کمک کرد تا تکنیک آوازی خود را استحکام بخشد و شیوهای برای بررسی روانشناسی شخصیتهایی که قرار بود نقش آنها را ایفا کند، شکل دهد. ازاینرو، پرتوزی تا میانهٔ دههٔ چهارم زندگی خود، نخستین اجراهایش را در کاونت گاردن، اپرای دولتی وین، تئاترو رجیو در تورین، لا اسکالا در میلان، اپرای پاریس، لیسیو در بارسلونا و اپرای متروپولیتن نیویورک تجربه کرده بود. او پیش از رسیدن به ۳۰سالگی، دعوتنامههایی از رهبران ارکستر برجستهای چون زوبین مهتا، ریکاردو موتی، ریکاردو چایلی، سمیون بیچکوف، جیمز لوین، کارلو ماریا جولینی، سر کالین دیویس و گئورگ سولتی دریافت میکرد. سولتی او را برای ایفای نقش ماسِتو در ضبط اپرای «دون ژوان» و نقش دون آلفونسو در ضبط «کوزی فان توته» برگزید. پرتوزی در ایتالیا رابطهای گرم و نزدیک با جشنوارهٔ روسینی در پزارو داشته و چندین نقش اصلی را در آنجا ایفا کرده است؛ او به پاس دستاوردهایش در این جشنواره، جایزهٔ «روسینی دورو» را دریافت کرد. جشنوارهٔ تورهکیارا نیز از دیگر مکانهایی است که او پیوند نزدیکی با آن داشته و در سالهای ۱۹۹۶، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ در آن به اجرا پرداخته است. پرتوزی از اواخر دههٔ سوم زندگی خود بهطور فعال به ضبط آثار موسیقی پرداخت و آثارش با برچسبهای دویچه گرامافون، فیلیپس، اراتو، سونی، دکا، موندو موزیکاله و ریکوردی منتشر شدهاند. ضبط نقش سلیم در اپرای «ترک در ایتالیا» بار دیگر او را با ریکاردو چایلی، رهبر ارکستر، همراه کرد؛ کسی که پیشتر نیز در اجرای همین اثر در لا اسکالا با او به موفقیت رسیده بود. یکی دیگر از نقشهای اصلی او، نقش محوری اپرای «موسی و فرعون» اثر روسینی، در قالب ضبطی از یک اجرای زنده حفظ شده است. همین امر دربارهٔ نقش اصلی او در اپرای «محمد دوم» اثر روسینی نیز صدق میکند که از اجرای صحنهای آن در پزارو ضبط شده است. پرتوزی افزون بر دریافت افتخارات دیگر، در سال ۱۹۹۵ برندهٔ جایزهٔ بینالمللی آبیاتی شد.