
Conductor
.(1933)
میشل پلاسون یکی از مهمترین رهبران ارکستر فرانسوی در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیستویکم بهشمار میرود. او بهخاطر تفسیرهایش از اپرای فرانسوی، بهویژه آثار گونو و ماسنه، شهرت فراوانی دارد. همچنین برای فعالیتهایش در زمینهٔ موسیقی کُرال دوروفله و فوره و آثار ارکسترال مانیار، راول و دیگر آهنگسازان فرانسوی مورد تحسین قرار گرفته است. بااینحال، فعالیت او به رپرتوار فرانسوی محدود نمانده است؛ او کنسرتوهای پیانوی راخمانینف را با تکنواز ژان-فیلیپ کولار اجرا و ضبط کرده و آثاری چون «سرود سرنوشت» برامس و قطعاتی از واگنر و وردی را نیز رهبری کرده است. پلاسون در خانوادهای موسیقیدان به دنیا آمد. او در کودکی استعداد خارقالعادهای در نوازندگی پیانو از خود نشان داد و نزد لازار لوی به فراگیری این ساز پرداخت. بعدها وارد کنسرواتوار پاریس شد و در آنجا آهنگسازی و سازهای کوبهای خواند. در سال ۱۹۶۲، جایزهٔ نخست رهبری ارکستر را در مسابقهٔ بزانسون دریافت کرد. سپس به پیشنهاد شارل مونش راهی ایالات متحده شد و طی چند سال بعد، رهبری ارکستر را نزد اریش لاینزدورف، پییر مونتو و لئوپولد استوکوفسکی آموخت. نخستین انتصاب مهم پلاسون در سال ۱۹۶۶ صورت گرفت؛ زمانی که بهعنوان مدیر موسیقی شهر متز انتخاب شد و دو سال در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۶۸، مسئولیت دوگانهٔ رهبری ارکستر و مدیریت تئاتر کاپیتول تولوز را پذیرفت. در سال ۱۹۷۴، پلاسون طرح بازسازی تالار «آل دو گرَن» را آغاز کرد و ظرفیت آن را به سه هزار صندلی افزایش داد. پس از پایان این پروژه در سال ۱۹۷۷، فعالیتهای ارکستر خود را به آنجا منتقل کرد. اپرای «فیدلیو» نخستین اثر مهمی بود که او در تالار جدید رهبری کرد. در سال ۱۹۷۹، پلاسون نخستین حضور خود را در کاونت گاردن تجربه کرد و با استقبال منتقدان روبهرو شد. تا اوایل دههٔ ۱۹۸۰، برنامهٔ کنسرتهایش چنان مملو از اجراهای مهمان شده بود که در سال ۱۹۸۳ ناچار شد از سمت مدیریت تئاتر کاپیتول تولوز کنارهگیری کند؛ هرچند مسئولیت رهبری ارکستر آنجا را حفظ کرد. این تغییر بههیچوجه به معنای کاهش توجه پلاسون به اپرا نبود. برای نمونه، در سال ۱۹۸۵ اپرای «توراندوت» پوچینی را با استقبال فراوان اجرا کرد و سال بعد نیز «رکوئیم» وردی را رهبری کرد؛ اثری که بعداً آن را برای شرکت ئیاِمآی، همراه با گروه تولوز و چهار خوانندهٔ تکخوان به سرپرستی جولیا وارادی، ضبط کرد. در سال ۱۹۸۷، پلاسون مسئولیت رهبری دیگری را پذیرفت و به رهبر مهمان اصلی ارکستر تونهالهٔ زوریخ منصوب شد. سپس در سال ۱۹۹۴، سمت مدیر موسیقی ارکستر فیلارمونیک درسدن را پذیرفت و این مسئولیت را همزمان با مدیریت موسیقی خود در تولوز بر عهده داشت. در سراسر دههٔ ۱۹۹۰، فعالیتهای ضبط او همچنان پررونق بود؛ بهویژه مجموعهٔ ضبط اپراهای ماسنه که در آن دوران منتشر کرد. پلاسون در سال ۱۹۹۹ ارکستر فیلارمونیک درسدن را ترک کرد، اما سمت دیرپای خود در فرانسه را حفظ کرد. تا زمان بازنشستگیاش در سال ۲۰۰۳، اجراهای مهمان متعددی با ارکسترهای گوناگون اروپایی و آمریکایی داشت و علاوه بر آن، در برجستهترین تالارهای اپرای جهان، از جمله اپرای متروپولیتن، اپرای لیرک شیکاگو و کاونت گاردن، به رهبری پرداخت. پلاسون حدود پنجاه ضبط برای شرکت ئیاِمآی و شمار قابلتوجهی نیز برای ناشران دیگر انجام داده است. با بازنشستگی، سرانجام از سمت دیرینهٔ خود بهعنوان مدیر موسیقی ارکستر ملی کاپیتول تولوز کنارهگیری کرد، اما همچنان عنوان رهبر افتخاری این ارکستر را حفظ کرده است.