
Conductor
.(1934 - 2021)
میشل کوربوز، رهبر ارکستر سوئیسی، زندگی هنری خود را وقف اجرای موسیقی کرال چهار قرن گذشته کرده است. او این آثار را با اعتقاد راسخ، پایبندی به سبک و اصالت هنری اجرا میکند و در عین حال، کنجکاوی هوشمندانهای نسبت به موسیقی زمانهٔ خود دارد. اجراهای او از آثار باخ همواره مورد پسند همگان نیست، اما این مسئله بیش از آنکه ناشی از تفسیرهای سهلگیرانه باشد، ریشه در اختلافنظرها دربارهٔ مفهوم اجرای اصیل و وفادار به سنت دارد. کوربوز به اپراهای ایتالیایی و فرانسوی قرنهای شانزدهم و هفدهم نیز پرداخته است. او در زمینهٔ سبک اجرایی به راهی میانه دست یافته و در بسیاری از نقشهای مهم، از حضور خوانندگانی با صداهای پرطنینتر و حجیمتر استقبال کرده است. کوربوز در طول فعالیت حرفهای خود جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرده است. او در دوران تحصیل در مدرسهٔ عالی تربیت معلم فرایبورگ، به آهنگسازی و اجرای آواز بهصورت تکخوان علاقهمند شد. در سال ۱۹۵۳، بهعنوان مدیر موسیقی یک کلیسا در لوزان منصوب شد؛ جایگاهی که فرصتی برای رهبری آثار کرالی در اختیارش گذاشت؛ آثاری که بهتدریج ارزش و اهمیتشان را دریافته بود. در سال ۱۹۶۱، توانست با گروهی از خوانندگان که به باور او توانایی اجرای شایستهٔ آثار آوازی کهن را داشتند، گروه کر «آنسمبل ووکال دو لوزان» را بنیانگذاری کند. تا سال ۱۹۶۶، این گروه دو اثر مهم از مونتهوردی را ضبط کرده بود و از همین راه به شهرتی بینالمللی دست یافت. بدینترتیب، در شمار برجستهترین گروههایی قرار گرفت که در زمینهٔ پژوهش و اجرای پیشگامانهٔ موسیقی باروک اولیه فعالیت میکردند. در سال ۱۹۶۹، کوربوز بهعنوان مدیر ارکستر و گروه کر بنیاد گلبنکیان در لیسبون منصوب شد و کار رهبری اجراها و ضبط آثار با این مجموعهها را آغاز کرد. در سال ۱۹۷۶ نیز فرصت دیگری برای او فراهم شد: بهعنوان مدرس موسیقی کرال در کنسرواتوار عالی موسیقی ژنو منصوب شد و تا زمان بازنشستگیاش در سال ۲۰۰۴ این سمت را بر عهده داشت. گستردگی علایق موسیقایی این رهبر ارکستر را میتوان در فهرست آثار ضبطشدهٔ او مشاهده کرد؛ فهرستی که آثاری از آهنگسازانی چون شارپانتیه (اپرای «داوود و یوناتان»)، کاوالی، باخ (مصائب و مس در سی مینور)، موتسارت (رکوئیم و مس در دو مینور)، مندلسون («پائولوس» و «الیاس»)، برامس، فوره، وردی، دوروفله، اونگر و هموطنش فرانک مارتن را در بر میگیرد. کوربوز در این ضبطها با گروههای خود در لوزان و گلبنکیان و نیز مجموعههای دیگری همچون ارکستر باروک جشنوارهٔ انگلیسی باخ همکاری کرده است. از جمله افتخارات او میتوان به جایزهٔ بزرگ شهر لوزان در سال ۱۹۹۰، نشان «انفانته دون هنریکه» پرتغال و جایزهٔ منتقدان آرژانتین در سالهای ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ اشاره کرد. همچنین دولت فرانسه عنوان «فرماندهٔ نشان هنرها و ادبیات» را به او اعطا کرد. در سال ۲۰۰۲ نیز فیلم مستندی به زبان فرانسوی با عنوان «میشل کوربوز، صداها، شور و اشتیاق من» دربارهٔ او ساخته شد.