
Composer
.(1838 - 1920)
1996
ماکس بروخ در روزگاری که به نظر میرسید جهان موسیقی پیرامونش در حال کنار گذاشتن تونالیتهٔ متعارف است، همچنان به ارزشهای سنتی وفادار ماند. آخرین اثر تکمیلشدهٔ او، اکتتِ دلانگیزی برای سازهای زهی در سیبمل ماژور (۱۹۲۰)، از نظر درخشش ملودیک، پایبندی بیپرده به تونالیته و گیراییِ بیان موسیقایی، همتراز کنسرتوی مشهور ویولن در سل مینور، اپوس ۲۶ (با بازنگری در ۱۸۶۷) است؛ اثری که بیش از نیمقرن پیش از آن ساخته بود. بروخ در سال ۱۸۳۸ در خانوادهای برخوردار از حمایت و علاقهٔ موسیقایی، در شهر کلن به دنیا آمد. آموزش نزد فردیناند هیلر، ارزشهای کلاسیکِ خوشسلیقگی، ایجاز در بیان احساسات و انسجام ساختاری را در او پرورش داد؛ اصولی که در ادامه، شالودهٔ تمام آثارش شدند. پس از موفقیت نخستین سمفونی از سه سمفونیاش در سال ۱۸۶۸، بروخ با آهنگساز سنتگرای دیگری، یعنی برامس، دوستی نزدیکی برقرار کرد. آشنایی با پابلو دِ ساراساته، ویولنیست اسپانیایی، الهامبخش ساخت کنسرتوی دوم ویولن (۱۸۷۸) و «فانتزی اسکاتلندی» (۱۸۸۰) شد. بااینحال، میتوان گفت برجستهترین آثار بروخ را باید در میان آثار کُرال او، یعنی «اودیسئوس» (۱۸۷۲) و «آرمینیوس» (۱۸۷۷)، جستوجو کرد. با درگذشت بروخ در سال ۱۹۲۰، عصر طلایی رمانتیسم آلمانی عملاً به پایان رسید.