
Piano
.(1942 - 2024)
هنگامی که مائوریتسیو پولینی در سال ۱۹۶۰، در هجدهسالگی، برندهٔ مسابقهٔ بینالمللی پیانوی شوپن در ورشو شد، نوازندگی او تأثیری عمیق بر آرتور روبینشتاین، رئیس هیئت داوران، گذاشت. با آنکه چشمانداز فعالیت حرفهای بینالمللی پیش رویش قرار داشت، پولینی مدتی از صحنه فاصله گرفت تا زیر نظر آرتورو بندتی میکلانجلی، نوازندگی خود را بیش از پیش صیقل دهد. چنین کمالگراییای از ویژگیهای هنرمندی بود که به سرزندگی فکری و گسترهٔ دانشنامهوار رپرتوارش شهرت داشت. پولینی که در سال ۱۹۴۲ در میلان متولد شد، از آثار مدرن آهنگسازانی چون بولز، اشتوکهاوزن، نونو و بریو حمایت میکرد و در عین حال، طیف شگفتانگیز گستردهای از موسیقی را با تمرکز ویژه بر آثار بتهوون و شوپن مینواخت. نخستین ضبطهایی که شهرت پولینی را تثبیت کردند و به تعریف دقت تکنیکی او در سالهای آغازین فعالیت حرفهایاش کمک کردند، در سال ۱۹۷۲ منتشر شدند: «۲۴ اتود» شوپن (۱۸۳۲ و ۱۸۳۵) و مجموعهای شامل «سه موومان از پتروشکا» اثر استراوینسکی (۱۹۲۱) و «سونات پیانوی شمارهٔ ۷» اثر پروکفیف (۱۹۴۲). ضبط دوم هنگام انتشار نخستینبار هیاهوی فراوانی برانگیخت و بعدها در قالب یک آلبوم سیدی، در کنار صفحهٔ الپی سال ۱۹۷۸ شامل «سونات پیانوی شمارهٔ ۲» بولز (۱۹۴۷–۱۹۴۸) و «واریاسیونهای اپوس ۲۷» وبرن (۱۹۳۶) قرار گرفت. اجراهای درخشان پولینی از آثار مهم شومان (ضبطشده در سال ۱۹۷۳)، شوبرت (ضبطشده در سال ۱۹۷۳) و آثار متأخر بتهوون (ضبطشده در سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۷۷)، توانایی او را در حفظ تمرکز طولانیمدت و تسلط بر ساختار معماریگونهٔ موسیقی بیش از پیش به اثبات رساندند. کمالگرایی موشکافانهٔ نوازندگی او با نوعی خویشتنداری عاطفی همراه بود. این رویکرد، هرچند گاه با ماهیت موسیقی تناسب داشت ــ چنانکه در اجرای سرد و بینقص او از آثار بولز دیده میشد ــ عینیت بیانگرانهٔ او اغلب به سلیقهٔ شخصی شنونده بستگی داشت. پولینی در مارس ۲۰۲۴، در ۸۲سالگی درگذشت.