خانوادهٔ موریس ژاندرون فقیر بودند و مادرش برای تأمین مخارج زندگی، با نواختن ویولنسل در یکی از سینماهای محلی که فیلمهای صامت نمایش میدادند، به خانواده کمک میکرد. او موریس را با خود به سینما میبرد و همینجا بود که پسر برای نخستین بار با اجرای موسیقی آشنا شد. موریس در سهسالگی خواندن نتهای موسیقی را آموخت، در چهارسالگی صاحب یک ویولن شد، اما بلافاصله از آن بیزار شد. در پنجسالگی ویولنسلی یکچهارماندازه به او دادند که از همان ابتدا شیفتهاش شد. نخستین استادش استفان اودرو بود. او استعداد چشمگیر این کودک را تشخیص داد و هنگامی که موریس دهساله بود، او را نزد امانوئل فوئِرمان، ویولنسلنواز بزرگ، برد. ژاندرون همواره تشویقها و مهربانی فوئِرمان را به یاد داشت و او را الگوی خود میدانست. استادش در یازدهسالگی او را برای ادامهٔ تحصیل نزد ژان مانگو در کنسرواتوار نیس فرستاد. ژاندرون در دوازدهسالگی رسماً در این کنسرواتوار پذیرفته شد و در چهاردهسالگی با کسب جایزهٔ نخست فارغالتحصیل شد. بااینحال، او هنوز حتی صاحب یک ویولنسل هم نبود. یکی از خیرخواهان برایش یک ویولنسل و بلیت قطار خرید تا بتواند به پاریس برود؛ جایی که در کنسرواتوار آن پذیرفته شده بود تا نزد ژرار هکینگ، استاد بزرگ ویولنسل، تحصیل کند. ژاندرون ناچار بود در اتاقی بدون وسایل گرمایشی زندگی کند و برای گذران زندگی روزنامه بفروشد. با آغاز جنگ در سال ۱۹۳۹، به دلیل سوءتغذیه و ضعف جسمانی، ژاندرون از خدمت سربازی معاف شد. در سال ۱۹۴۰ آلمانیها کشور را به اشغال خود درآوردند. با وجود آنکه پیشتر او را برای خدمت نظامی ناتوان تشخیص داده بودند، ژاندرون به عضویت فعال نهضت مقاومت فرانسه درآمد. او از اجرای دستور مستقیم نازیها مبنی بر سفر به آلمان برای نوازندگی سر باز زد؛ اقدامی که نزدیک بود به دستگیری و اعزام اجباریاش به آلمان بینجامد. در طول جنگ، او با بسیاری از هنرمندان برجستهٔ فرانسه آشنا شد؛ از جمله ژان کوکتو، نویسنده؛ ژان نوو، پیانیست، و خواهر ویولنیستش ژینت؛ پیکاسو؛ و آهنگسازان، ژان فرانسِه و فرانسیس پولنک. او با فرانسِه یک دوئت ویولنسل و پیانو تشکیل داد که ۲۵ سال دوام یافت. یکی دیگر از دوستان نزدیکش، دینو لیپاتی، پیانیست افسانهای رومانیایی بود. آن دو اجراهایی بهیادماندنی داشتند، اما وخامت بیماری لوسمی لیپاتی و مرگ زودهنگامش، امکان ثبت و حفظ این اجراها در قالب ضبطهای صوتی را از میان برد. بلافاصله پس از جنگ، گروه هنری بریتانیایی متشکل از پیتر پیرز، خواننده، و بنجامین بریتن، پیانیست، تورهای کنسرت مهمی را در سراسر اروپای جنگزده برگزار کردند. کنت کلارک، تاریخنگار مشهور هنر، بریتن را با ژاندرون آشنا کرد. ژاندرون به واسطهٔ بریتن دعوتنامهای برای اجرا در لندن دریافت کرد و در آنجا نخستین اجرای کنسرتوی ویولنسل پروکفیف در جهان غرب را به روی صحنه برد. نخستین رسیتال انفرادی او در تالار ویگمور، در دوم دسامبر ۱۹۴۵، با همراهی بریتن برگزار شد و آثاری از فوره و دبوسی را دربر میگرفت. در همین برنامه، فرانسیس پولنک، آهنگساز و پیانیست، و همکار تازهاش، پیر برناک، باریتون جوان، نیز نخستین اجراهای خود در لندن را ارائه کردند. فوئِرمان، الگوی ژاندرون، در دوران جنگ در نیویورک درگذشت. ژاندرون برای شرکت در کنسرت یادبود او به نیویورک سفر کرد؛ کنسرتی که نخستین حضور او در آمریکا نیز به شمار میرفت. در سالهای پس از جنگ، ژاندرون به پراد سفر کرد؛ جایی که پابلو کاسالس، ویولنسلنواز بزرگ، بهتازگی اقامت گزیده بود. ژاندرون یکی از سوئیتهای سولو ویولنسل باخ را برای این استاد اجرا کرد. کاسالس از اینکه او از تکرار و تقلید تفسیر شخصیاش پرهیز کرده بود، به وی تبریک گفت و میان آن دو دوستی حرفهای عمیقی شکل گرفت. مدتی بعد، هنگامی که شرکت ضبط فیلیپس از ژاندرون خواست کنسرتوی سیبمل ماژور بوچرینی و کنسرتوی ر ماژور هایدن را ضبط کند، او پذیرفت و کاسالس را بهعنوان رهبر ارکستر پیشنهاد داد. شرکت از موافقت بیدرنگ کاسالس شگفتزده شد؛ این تنها موردی بود که آن استاد بزرگ، در اجرای تکنوازانهٔ ویولنسلنوازی دیگر رهبری ارکستر را بر عهده گرفت. این صفحه همچنان یکی از ضبطهای کلاسیک و ماندگار به شمار میرود و بهویژه به دلیل پایبندی اجراکنندگان به اصالت تاریخی اهمیت دارد؛ زیرا آنها برای آمادهسازی اثر، نسخههای خطی اصلی موجود در کتابخانهٔ دولتی درسدن را بررسی کرده بودند. ژاندرون فعالیت آموزشی گستردهای داشت و در سال ۱۹۷۰ به عضویت هیئت علمی کنسرواتوار پاریس درآمد. او همچنین در موزارتیوم سالزبورگ، مدرسهٔ منوهین در ساریِ انگلستان و زاربروکن تدریس کرد. ژاندرون نهتنها بهعنوان تکنوازی برجسته، بلکه بهعنوان نوازندهای ممتاز در گروههای موسیقی نیز شناخته میشد؛ نوازندهای که همواره به ظریفترین جزئیات و فرازونشیبهای اجرای همکارانش توجه داشت. ساز او ویولنسلی ارزشمند از ساختههای استرادیواری بود. ضبطهای او بخش بزرگی از رپرتوار معیار ویولنسل و نیز شماری از آثار موسیقی فرانسوی قرن بیستم را دربر میگیرد. منتقدان بیش از هر چیز به تکنیک درخشان و صدای پرقدرت و بیانگر نوازندگی او اشاره کردهاند؛ همچنین به جملهبندی بینقص و شفافیت کمنظیر اجرای او، بهویژه در آثار موسیقی فرانسوی.