
Bass
.(1935 - 1989)
مارتّی تالولا صدای باسِ واگنریِ کمنظیری داشت که از قدرت و غنای صوتی خارقالعادهای برخوردار بود. او بهخاطر آوازخوانی لگاتوی بیانگر و تمرکز استثنایی در تولید صدا شهرت داشت. افزون بر این، جثهٔ عظیمش نیز بر صحنهٔ اپرا تسلطی چشمگیر به او میبخشید: مردی بسیار تنومند بود که قدش به حدود ۲۰۳ سانتیمتر و وزنش به نزدیک ۱۳۶ کیلوگرم میرسید. این ویژگیهای جسمانی برای ایفای نقشهای پرصلابت اپرا بسیار مناسب بودند؛ نقشهایی چون فازولت، غولِ اپرای «طلای راین» واگنر، هاگن در «غروب خدایان»، بوریس گودونفِ موسورگسکی، ساراسترو در اپرای «نیلبک سحرآمیز» موتسارت، تفتیشگر اعظم در اپرای «دون کارلو»ی وردی و نیز نقشی که بهطور خاص برای او نوشته شده بود: واعظ احیاگر، پاوو رووتسالاینن، در اپرای «آخرین وسوسهها» اثر کوکونن. او زندگی بزرگسالی خود را بهعنوان معلم مدرسه آغاز کرد، اما همزمان به تحصیل آواز نیز پرداخت. پس از نخستین حضور اپراییاش در استکهلم، در نقش اسپارافوچیل در اپرای «ریگولتو»ی وردی، خیلی زود مورد توجه قرار گرفت و پیشنهادهای فراوانی برای اجرا دریافت کرد. او همهٔ نقشهای باسِ واگنری، چندین نقش در اپراهای روسی و بسیاری از نقشهای آثار وردی را خواند. تالولا همچنین حرفهای موفق در زمینهٔ رسیتال داشت و بزرگترین حامی مردِ ترانههای آهنگسازان هموطنش، سیبلیوس و کیلپینن، بهشمار میرفت. او بر این باور بود که برخورداری از استعداد هنری، مسئولیتی الهی و موهبتی از جانب خداوند به همراه دارد. در سال ۱۹۷۲، دعوت به پذیرش مدیریت هنری جشنوارهٔ اپرای ساوونلینا را پذیرفت. این رویداد سالانه که در آن زمان در خارج از فنلاند چندان شناختهشده نبود، در سال ۱۹۶۷ احیا شده بود؛ جشنوارهای که پیشتر، از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۳۰، با مدیریت آینو آکته، سوپرانوی بزرگ فنلاندی، برگزار میشد. تالولا بلافاصله آن را به یکی از جشنوارههای موسیقی برجستهٔ بینالمللی تبدیل کرد؛ جشنوارهای که در آن اپراها در حیاط باشکوه قلعهٔ سنت اولاف (یا اولاوینلینا) به روی صحنه میروند. مشکلات جسمانی تالولا را ناگزیر کرد در سال ۱۹۷۹ از مدیریت جشنوارهٔ ساوونلینا کنارهگیری کند. او به دیابت مبتلا شده بود و اضافهوزن نیز خطرات دیگری برای سلامتیاش به همراه داشت. او رپرتوار اپرایی خود را به ده نقش محدود کرد و از فعالیتهای پردرآمدش در این عرصه کاست؛ در عوض، شمار رسیتالهایش را افزایش داد، زیرا معتقد بود از این طریق بهتر میتواند «پیام خود را به دیگران برساند». باور او به مأموریت الهی هنرمند برای بخشیدن چیزی به جهان، در مصاحبهای در سال ۱۹۸۶ بیان شد. او انتصاب به سمت مدیریت اپرای ملی فنلاند را نیز پذیرفت؛ سمتی که قرار بود از سال ۱۹۹۲ آغاز کند. اما در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۸۹، پس از مراسم عروسی دخترش، هنگام رقصیدن در جشن، دچار حملهٔ قلبی شد و ناگهان جان باخت. مرگ او یکی از تکاندهندهترین و تأسفبارترین مرگهای ناگهانی در تاریخ معاصر اپرا بود. از او میراثی غنی از ضبطهای صوتی و تصویریِ بسیاری از نقشهای بزرگش بهجا مانده است. — جوزف استیونسون