
Mezzo-Soprano
.(1934)
مریلین هورن، خوانندهٔ برجستهٔ اپرا با صدای متزوسوپرانو، چنان توانایی آوازخوانی چشمگیری داشت که صدایش را با پیانوی ولادیمیر هوروویتس و ویولن یاشا هایفتز مقایسه کردهاند. مجلهٔ Opera News او را «بزرگترین خوانندهٔ جهان» نامیده و روزنامهٔ نیویورک تایمز از او بهعنوان «آمریکاییترینِ خوانندگان اپرا» یاد کرده است. هورن بهخاطر گسترهٔ نمایشی و تنوع آثار اجراییاش شهرت داشت؛ از موسیقی جواکینو روسینی تا ویلیام بولکام، و از ترانهٔ «دنی بوی» تا اپرای رینالدو اثر جورج فردریک هندل. در ایتالیا از او بهعنوان مفسری برجسته از آثار روسینی یاد میشد و در سراسر جهان نیز بهخاطر تسلط بر سبک بلکانتو و شیوهٔ آوازخوانی انعطافپذیرش شناخته شده بود. او بخش مهمی از فعالیت حرفهای خود را صرف حمایت از موسیقی نوین آمریکایی و شناساندن آن به مخاطبان کرد؛ چه در قالب آثار معاصر و چه اپرا. مریلین هورن در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۳۴ در شهر برادفورد، ایالت پنسیلوانیا، به دنیا آمد. او آوازخوانی را از دو سالگی آغاز کرد و ترانههایی را در کنار پیانو میخواند. در چهار سالگی نیز در گردهمایی انتخاباتی فرانکلین دلانو روزولت آواز خواند. هنگامی که یازده سال داشت، خانوادهاش به لسآنجلس نقل مکان کردند. او در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به فراگیری آواز پرداخت و در کلاسهای آواز لوتّه لمان شرکت کرد. نخستین حضور حرفهای او در سال ۱۹۵۴ رقم خورد؛ زمانی که صدای آواز او بهجای دوروتی دَندریج در فیلم کارمن جونز استفاده شد. همان سال، با ایفای نقش هاتا در اپرای عروس فروختهشده، نخستین اجرای خود را در لسآنجلس تجربه کرد. توانایی آوازخوانی هورن توجه ایگور استراوینسکی را جلب کرد و مسیر حرفهای او در اپرا زمانی آغاز شد که استراوینسکی از او دعوت کرد در جشنوارهٔ وین در سال ۱۹۵۶ اجرا کند. هورن سه فصل در اروپا ماند و با اپرای گِلزِنکیرشن همکاری کرد. در سال ۱۹۶۴ به ایالات متحده بازگشت و در اپرای سانفرانسیسکو نقش ماری را در اپرای ووتسک اثر آلبان برگ اجرا کرد. یکی از مهمترین همکاریهای هنری هورن با خوانندهٔ اپرای استرالیایی، دِیم جوآن ساترلند، شکل گرفت. آنها نخستین بار در سال ۱۹۶۱ در تالار کارنگی با یکدیگر همکاری کردند و در سال ۱۹۶۵ بار دیگر در اجرایی فراموشنشدنی از اپرای سمیرامیده اثر روسینی در بوستون همصحنه شدند. همکاری با ساترلند راه را برای نخستین حضور هورن در اپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۷۰ هموار کرد. هورن همچنین برای چندین رئیسجمهور ایالات متحده اجرا کرد؛ از جمله در مراسم تحلیف رئیسجمهور بیل کلینتون. نوشتهٔ کیم سامرز