
Orchestra
.(1783)
ارکستر تئاتر مارینسکی، بهعنوان ارکستر مهمترین تالار اپرای روسیه، یکی از معتبرترین و دیرپاترین ارکسترهای این کشور بهشمار میرود. هرچند این مجموعه پیشینهٔ خود را تا اوایل قرن هجدهم میلادی دنبال میکند، دقیقتر آن است که خاستگاهش را به سال ۱۸۰۳ نسبت دهیم؛ زمانی که گروه اپرای روسیه تأسیس شد. این گروه در سال ۱۸۶۰ به تئاتر تازهساخت مارینسکی انتقال یافت. گروه اپرای روسیه در آغاز، در مقایسه با گروه محبوب اپرای ایتالیا از اعتبار کمتری برخوردار بود؛ اما از سال ۱۸۵۰، با رهبری کنستانتین لیادوف، پدر آهنگساز آناتولی لیادوف، به جایگاهی برجسته دست یافت. این گروه افزون بر اجرای نخستین اپرای واگنر در روسیه، یعنی «لوهنگرین»، آثار موسورگسکی، دارگومیژسکی و سروف را نیز برای نخستین بار به روی صحنه برد. در دوران تصدی ادوارد ناپراونیک بهعنوان رهبر اصلی، ارکستر نخستین اجراهای اپراهای «بوریس گودونف» اثر موسورگسکی، «دوشیزهٔ پسکوف» اثر ریمسکی-کورساکف و «ملکهٔ اسپاد» اثر چایکوفسکی را برگزار کرد. درخشش این ارکستر همچنین از سوی آهنگسازان و رهبرانی چون برلیوز، واگنر و مالر مورد تحسین قرار گرفت. پس از انقلاب روسیه، ولادیمیر درانیشنیکوف با رهبری خود جانی تازه به ارکستر بخشید و نخستین اجراهای اپراهای «وُتسِک» اثر برگ و «عشق به سه پرتقال» اثر پروکفیف را در روسیهٔ شوروی رهبری کرد. پس از ترور سرگئی کیروف در سال ۱۹۳۴، نام تئاتر و ارکستر به افتخار او تغییر یافت و درانیشنیکوف نیز اندکی بعد از کار برکنار شد. ارکستر در سالهای بعد، نخستین اجرای کامل بالهٔ «رومئو و ژولیت» اثر پروکفیف و بالهٔ «اسپارتاکوس» اثر خاچاطوریان را برگزار کرد؛ اما اعتبار و جایگاهش بهتدریج رو به افول گذاشت تا اینکه والری گرگیف در سال ۱۹۸۸ بهعنوان مدیر موسیقی آن منصوب شد. در سال ۱۹۹۲، نام اصلی تئاتر و ارکستر دوباره احیا شد و با حمایت مالی گستردهٔ دولت روسیه، ارکستر بیش از پیش بهعنوان مجموعهای مستقل برای اجرای کنسرت مورد توجه قرار گرفت. تالار اختصاصی کنسرت آن نیز در سال ۲۰۰۶ افتتاح شد.