
Piano
.(1944)
به اجرای پرشور ماریا ژوائو پیرش در کنار کلودیو آبادو، در ضبط سال ۲۰۱۲ کنسرتوی پیانوی شمارهٔ ۲۷ در سیبمل ماژور ، از موتسارت (۱۷۹۱)، گوش دهید؛ یا اجرای پرقدرت و عمیق او از کنسرتوی پیانوی شمارهٔ ۲۰ در ر مینور، کِشل ۴۶۶ (۱۷۸۵)، را بشنوید. در این صورت، بهخوبی درمییابید که چرا این پیانیست پرتغالی یکی از برجستهترین مفسران آثار موتسارت در روزگار ما به شمار میرود. یکی از شگفتانگیزترین اجراهای او از کنسرتوی ر مینور در سال ۱۹۹۹، در آمستردام و با رهبری ریکاردو شایلی، رقم خورد. او در همان لحظات آغازین اجرای ارکستر متوجه شد که قطعهٔ اشتباهی را آماده کرده است؛ بااینحال، بیدرنگ قطعهٔ درست را جایگزین کرد و در زمان مناسب، بینقص به اجرای ارکستر پیوست. این ماجرا گویای تواناییهای خارقالعادهٔ پیانیستی است که در سال ۱۹۴۴ در لیسبون متولد شد و از پنجسالگی اجرای رسیتال در برابر تماشاگران را آغاز کرد. پیرش در زمینهٔ رپرتوار دورهٔ رمانتیک نیز معیاری ممتاز برای اجرا تعیین کرده است. ضبط او از نوکتورنهای شوپن در سال ۱۹۹۶ همچنان یکی از بهترین اجراهای این آثار به شمار میرود؛ اجرایی که ژرفای شاعرانه و جریان آزاد و روانِ بیان ملودیک این قطعات صمیمی و سالنی را بهخوبی به تصویر میکشد. همچنین، ضبط او از کنسرتوهای پیانوی شمارهٔ ۲ و ۳ بتهوون در سال ۲۰۱۴، با همراهی دانیل هاردینگ، گسترهٔ کامل بیان دراماتیک این آهنگساز را در بر میگیرد. اگرچه چند سالی است شایعاتی دربارهٔ بازنشستگی پیرش به گوش میرسد، او هیچ نشانهای از توقف فعالیتهایش بروز نداده و همچنان آثار شاخص بتهوون، موتسارت و شوبرت را برای مخاطبانی مشتاق و شیفته اجرا میکند.