
Soprano
.(1923 - 1977)
ماریا کالاس نماد بیبدیل دنیای اپراست. این سوپرانوی یونانیتبار که در آمریکا متولد شد، در اوج تواناییهای هنری خود، همانقدر که نقشهای دراماتیک اپراهای پوچینی را باورپذیر اجرا میکرد، از پسِ تزئینات آوازی پیچیدهٔ بلکانتو نیز بهآسانی برمیآمد. کالاس در سال ۱۹۲۳ در نیویورک متولد شد و در دوران نوجوانی به یونان بازگشت. او خیلی زود بهعنوان هنرجوی موسیقیای شناخته شد که با وسواسی مثالزدنی به مطالعه میپرداخت و هر صدایی را که میشنید، با دقت جذب و درک میکرد. او در سال ۱۹۴۲ نقش توسکا را در اپرای ملی یونان اجرا کرد؛ نقشی که بعدها در ضبطی ماندگار و معیار، در سال ۱۹۵۳، در کنار جوزپه دی استفانو، خوانندهٔ تنور، بار دیگر به اجرا درآورد. پس از آن، در مقام ستارهای نوظهور در نقشهای سنگین اپراهای وردی و واگنر راهی ایتالیا شد. بااینحال، موفقیت غیرمنتظرهاش در اجرای اپرای پوریتانیها در سال ۱۹۴۹، او را به شهرت رساند و جایگاهش را بهعنوان سوپرانوِ بلکانتو تثبیت کرد؛ خوانندهای که تواناییهای نمایشیاش به اپراهای بلینی، دونیتزتی و روسینی سرزندگی و بُعدی تازه بخشید. صدای کالاس در بزرگترین تالارهای اپرای جهان طیفی رنگارنگ از ویژگیها را به نمایش میگذاشت: گاه نافذ، گاه نامتعارف و گاه حتی پرخاشگرانه. او شهرت داشت که میتواند در پایان اپرای لا سونامبولا، نت میبملِ بسیار زیر را با سهولت و کنترلی کامل بهتدریج ضعیف کند؛ تکنیکی که به آن «دیمینوئندو» میگویند. با وجود عظمت و شکوه دنیای اپرا و تواناییهای دراماتیک کمنظیر کالاس، انتخابهای موسیقایی او ظریف و بهدور از خودنمایی بود. کالاس با صدای منحصربهفرد، موسیقاییبودن نافذ و احیای رپرتوار بلکانتو، به تجسمی بیرقیب از قدرت بیان عاطفی در اپرا تبدیل شد.