
Piano
.(1897 - 1958)
مارسل مِیِر (Marcelle Meyer) را «پیانیستِ پیانیستها» مینامیدند؛ او نوازندهٔ محبوب گروه ششنفرهٔ فرانسوی (Les Six) و از مفسران برجستهٔ موسیقی باروک با پیانو بود. مِیِر در ۱۴سالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد و نزد آلفرد کورتو (Alfred Cortot) و مارگریت لونگ (Marguerite Long) به تحصیل پرداخت. او در ۱۶سالگی جایزهٔ نخست این کنسرواتوار را دریافت کرد. در سالهای بعد، رِیول را نزد ریکاردو وینیِس (Ricardo Viñes) و ادبیات اسپانیایی را نزد خوزه ایتوربی (José Iturbi) آموخت. او نخستین رسیتال تاریخ را که بهطور کامل به آثار دبوسی اختصاص داشت، در حضور این آهنگسازِ بیمار برگزار کرد و در آن، اتودهای او را برای نخستین بار به اجرا درآورد. مِیِر همچنین پیانیست محبوب اریک ساتی شد و سونات پیانو چهاردستِ فرانسیس پولنک را با همراهی خود آهنگساز برای نخستین بار اجرا کرد. او در طول دوران فعالیتش چندین اثر پیانویی پولنک را برای نخستین بار به صحنه برد و با او آثاری نیز ضبط کرد. هنگامی که از اعضای گروه ششنفره پرترهای گروهی نقاشی شد، مارسل مِیِر در مرکز تصویر ایستاده بود. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، مِیِر استعداد خود را در اختیار داریوس میو (Darius Milhaud) و ایگور استراوینسکی قرار داد. اثر پرهیاهو و پرجنبوجوش میو، پنج اتود برای پیانو و ارکستر، اپوس ۶۳ (Cinq Études pour piano avec Orchestra, Op. 63)، برای او نوشته شده بود. مِیِر، پولنک و ژرژ اوریک (Georges Auric) نیز در نخستین اجرای عمومیِ عروسی (Les Noces)، اثر استراوینسکی، این قطعه را همراه با آهنگساز مرور و اجرا کردند. نخستین ضبطهای مِیِر، شامل اجرای موسیقی رگتایم برای پیانو (Piano Rag Music) اثر استراوینسکی، در سال ۱۹۲۵ انجام شد؛ او در همان سال، سرناد برای پیانو (Serenade for Piano) اثر او را نیز برای نخستین بار اجرا کرد. تا آن زمان، آوازهٔ استعداد مِیِر از مرزهای پاریس فراتر رفته بود و او در انگلستان، هلند و آلمان کنسرت برگزار میکرد. او تا آغاز جنگ جهانی دوم، آثار بیشماری را برای نخستین بار اجرا کرد؛ از جمله آثاری از آرتور هونگر (Arthur Honegger)، رولان-مانوئل (Roland-Manuel) و ایگور مارکویچ (Igor Markevitch). شاید مشهورترین اثری که او در دههٔ ۱۹۳۰ معرفی کرد، سوئیت اسکاراموش (Scaramouche Suite) اثر میو بود که در سال ۱۹۳۸ با همراهی ایدا یانکلوویچ (Ida Jankelevitch) بهعنوان پیانیست دوم برای نخستین بار اجرا شد. پس از جنگ، مِیِر همراه خانوادهاش به ایتالیا نقل مکان کرد. همسر دوم او، کارلو دی ویتو (Carlo di Vito)، وکیل ایتالیایی بود. مِیِر همان شور و اشتیاقی را که پیشتر برای آثار آهنگسازان سرزمین مادریاش، فرانسه، نشان داده بود، این بار صرف آثار آهنگسازان جوان ایتالیایی کرد. او در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ همکاری طولانیمدتی را با آندره شارلَن (André Charlin)، مهندس ضبط، آغاز کرد و از آن پس، فعالیت ضبط موسیقیاش که تا آن زمان پراکنده و نامنظم بود، بهشدت گسترش یافت. مِیِر تقریباً تمام رپرتوار خود را ضبط کرد؛ نهفقط آثار مدرنی که از آنها حمایت میکرد، بلکه شمار زیادی از آثار دورهٔ باروک را نیز. او نخستین نوازندهای بود که موسیقی کلاویهای ژانفیلیپ رامو را ضبط کرد و آثاری از دومنیکو اسکارلاتی و بخش بزرگی از موسیقی تکنوازی کلاویهای یوهان سباستیان باخ را نیز به ضبط رساند. مِیِر ناگهان بر اثر حملهٔ قلبی، هنگامی که برای دیدار خواهرش در پاریس به سر میبرد، پشت پیانو درگذشت. او ۶۱ سال داشت و در تدارک نخستین تور کنسرتی خود در ایالات متحده بود. پولنک، بهویژه، از درگذشت ناگهانی او بهشدت اندوهگین شد. اگرچه نام مِیِر اندکی پس از مرگش بهتدریج به فراموشی سپرده شد، شرکت EMI در دههٔ ۱۹۹۰ مجموعهٔ آثار ضبطشدهٔ او را در قالب مجموعهای از جعبههای سیدی با عنوان آثار کمیاب مارسل مِیِر (Les Introuvables de Marcelle Meyer) دوباره منتشر کرد. این مجموعهها در سراسر جهان با استقبال گستردهای روبهرو شدند و نقش مهمی در احیای شهرت و جایگاه هنری او ایفا کردند.