لیدیا موردکوویچ، ویولونیست روستبار، در نیمهٔ دوم قرن بیستم به یکی از نوازندگان برجستهٔ ویولن در بریتانیا تبدیل شد. او که از شاگردان و پرورشیافتگان مکتب داوید اویستراخ بود و از سال ۱۹۸۰ در انگلستان زندگی میکرد، رپرتواری بسیار متنوع داشت. او مجموعهای گوناگون از آثار آهنگسازانی از یوهان سباستیان باخ تا مایانی را اجرا میکرد. در برنامههای کنسرتش، آثار چهرههای برجستهٔ موسیقی روسیه در قرن بیستم، مانند پروکفیف و شوستاکوویچ، در کنار آثار همتایان انگلیسی آنها، از جمله باکس، آلوین، بلیس، هاولز و دیگران، جایگاه ویژهای داشتند. او بیش از ۲۰ آلبوم ضبط کرد که عمدتاً برای شرکت ضبط بریتانیایی چاندوس بودند و بهطور مرتب در سراسر اروپا، اسرائیل و ایالات متحده به اجرای کنسرت پرداخت. موردکوویچ در ۳۰ آوریل ۱۹۴۴ در شهر ساراتوف، در جنوبشرقی روسیه، متولد شد. او از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ در مدرسهٔ موسیقی استولیارسکی در اودسا به تحصیل موسیقی پرداخت و پس از آن برای ادامهٔ تحصیل به مسکو رفت و وارد کنسرواتوار چایکوفسکی شد؛ جایی که مهمترین استادش داوید اویستراخ بود. او سرانجام از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ بهعنوان دستیار او در همین کنسرواتوار فعالیت کرد. موردکوویچ پس از کسب جوایز اجرایی در رقابتهای کییف (مسابقهٔ ملی نوازندگان جوان) و پاریس (مسابقهٔ مارگریت لونگ-ژاک تیبو)، بهترتیب در سالهای ۱۹۶۷ و ۱۹۶۹، فعالیت حرفهای خود را در اتحاد جماهیر شوروی آغاز کرد و به موفقیتهایی دست یافت. او در همین دوره، از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، در مؤسسهٔ هنر کیشینف نیز تدریس میکرد. موردکوویچ در سال ۱۹۷۴ به اسرائیل مهاجرت کرد؛ جایی که بهطور منظم کنسرت اجرا میکرد و در آکادمی موسیقی اورشلیم به تدریس میپرداخت. پس از نخستین اجرای خود در بریتانیا در سال ۱۹۷۹، در منچستر، با همراهی جان باربیرولی و ارکستر هاله، دریافت که شرایط در بریتانیا برای فعالیت هنریاش مناسبتر است. او پس از نقل مکان به انگلستان در سال ۱۹۸۰، بهسرعت مسیر پیشرفت حرفهای خود را پیمود. نخستین ضبطهای موردکوویچ برای چاندوس در میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ منتشر شدند. آلبوم نخست او شامل سوناتهایی از پروکفیف، شومان و ریشارد اشتراوس بود. او پس از آن کنسرتوهایی از کابالفسکی (۱۹۸۷)، پروکفیف (۱۹۸۸)، شوستاکوویچ (۱۹۸۹) و آهنگسازان بسیار دیگری را ضبط کرد. در سراسر دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، موردکوویچ بهطور مرتب با ارکسترهای بزرگ لندن و دیگر نقاط بریتانیا همکاری داشت و بارها به تورهای اروپا و ایالات متحده رفت. او در سال ۱۹۸۲ با اجرای درخشانی در کنار گئورگ شولتی و ارکستر سمفونیک شیکاگو، نخستین حضور خود را در آمریکا تجربه کرد. در سال ۱۹۹۵، موردکوویچ بهعنوان استاد در آکادمی سلطنتی موسیقی لندن منصوب شد. او در کنار تدریس، در قرن بیستویکم نیز برنامهای فعال در سالنهای کنسرت و استودیوهای ضبط داشت. از ضبطهای متأخر او میتوان به آلبوم سال ۲۰۰۶ شامل کنسرتوی ویولن بلیس، منتشرشده از سوی چاندوس، اشاره کرد. از دیگر آثار ضبطشدهٔ او میتوان «موردکوویچ آثار باچویچ و اِنِسکو را اجرا میکند» (۲۰۰۸) و «نقاط عطف: ۳۰ سال چاندوس» (۲۰۰۹) را نام برد.