
Composer
.(1743 - 1805)
بوکرینی، بهعنوان نوازندهٔ ویولنسل و آهنگسازی پرکار در زمینهٔ موسیقی مجلسی، در قرن هجدهم نمایندهٔ اصلی سبک کلاسیک در میان آهنگسازان لاتینتبار بود. او در سال ۱۷۴۳ در خانوادهای موسیقیدان در شهر لوکا متولد شد و در سنین جوانی بهعنوان نوازندهای چیرهدست در ویولنسل شهرت یافت. بوکرینی سفرهای گستردهای در اروپا انجام داد و سرانجام در مادرید اقامت گزید. او در سال ۱۷۷۰ بهعنوان آهنگساز و نوازنده به خدمت دون لوئیس، برادر پادشاه اسپانیا، درآمد. در همین دوران، با پیوستن به کوارتت زهیِ دون لوئیس، که از پیش تشکیل شده بود، گونهٔ کوئینتت زهی را گسترش داد و الگوی شاخص خود را با دو ویولنسل پدید آورد. اوج خلاقیتش در این زمینه را میتوان در اثر «اپوس ۳۰، شمارهٔ ۶» (۱۷۸۰) شنید؛ اثری که با تخیلی چشمگیر، صداهای خیابانهای مادرید در شب را تداعی میکند. بوکرینی بیش از ۱۲۰ کوئینتت زهی، حدود ۱۰۰ کوارتت زهی، نزدیک به ۱۰۰ اثر دیگر برای موسیقی مجلسی و حدود ۳۰ سمفونی نوشت. ویژگی اصلی استعداد او، گرایش به بیان ملودیک و تغزلی بود و بخش بزرگی از موسیقیاش بیش از آنکه عمیقاً کاوشگرانه و دراماتیک باشد، دلنشین و جذاب است. اثر تأثیرگذار و اندوهبار او، «استابات ماتر» (۱۷۸۱)، با الهام از اثر مشهور پرگولزی در همین قالب ساخته شد. بوکرینی در سال ۱۸۰۵ در مادرید درگذشت.