
Composer
.(1770 - 1827)
لودویگ فان بتهوون، یکی از نیرومندترین نیروهای خلاق در تاریخ موسیقی کلاسیک، در سال ۱۷۷۰ در شهر بن آلمان به دنیا آمد. پدرش خوانندهٔ تنور بود. بتهوون جوان با استعداد خارقالعادهاش در نوازندگی پیانو و بداههنوازی، اشراف محلی و مخاطبان را تحت تأثیر قرار داد و همین امر او را به سوی وین، شهری با فرصتهای حرفهای گستردهتر، سوق داد. او در سال ۱۷۹۲ در وین ساکن شد؛ ابتدا نزد هایدن و استادان دیگر به تحصیل پرداخت و سپس فعالیت مستقل خود را بهعنوان نوازندهٔ پیانو و آهنگساز آغاز کرد. مهارت استادانهٔ بتهوون در نوازندگی، همراه با عمق عاطفی و نیروی ریتمیک موسیقیاش، خیلی زود نام او را در سراسر اروپا بر سر زبانها انداخت. سومین سمفونی او، با عنوان «اروئیکا»، در سال ۱۸۰۴ به پایان رسید و ابعاد این قالب موسیقایی را بهطرزی چشمگیر گسترش داد. بتهوون طی ده سال بعد، مجموعهای خارقالعاده از آثار را خلق کرد. پنج سمفونی دیگر او (شمارههای ۴ تا ۸) و چهار کنسرتو ــ دو کنسرتو برای پیانو، از جمله کنسرتوی شمارهٔ ۵ معروف به «امپراتور»، کنسرتوی سهگانه و کنسرتوی ویولن ــ در کنار تنها اپرای او، «فیدلیو»، شکل گرفتند؛ اپرایی که بتهوون یک دهه از عمر خود را صرف کار روی آن کرد. در همین دوره، آثار دیگری برای ارکستر، موسیقی مجلسی و پیانو نیز پدید آورد. ناشنوایی بتهوون که بهتدریج شدت گرفت و سرانجام کامل شد، به حضور او بهعنوان نوازندهٔ پیانو پایان داد؛ بااینحال، او دریافت که همچنان میتواند آهنگسازی کند. بتهوون پیش از مرگش در سال ۱۸۲۷، شماری از بزرگترین آثار خود را نوشت. در میان آنها، سمفونی نهم با موومان پایانی کُرالِ بیسابقهاش، «میسای سولمنیس» در مقیاسی بزرگ برای گروه کُر و ارکستر، و واپسین مجموعهٔ کوارتتهای زهی (شمارههای ۱۲ تا ۱۶) و سوناتهای پیانو (شمارههای ۲۷ تا ۳۲) قرار دارند.