
Tenor
.(1935 - 2007)
شاید هیچ چیز بهاندازهٔ یک تنور ایتالیایی که با تمام توان آواز میخواند، نماد اپرا نباشد؛ و لوچانو پاواروتی به شکلی درخشان تجسمبخش این آرمان بود؛ هنرمندی که بیش از ۱۰۰ میلیون آلبوم فروخت. پاواروتی در سال ۱۹۳۵ در مودنا، ایتالیا، به دنیا آمد. پدرش نانوا و تنوری آماتور بود که مجموعهٔ صفحههای موسیقی چشمگیری داشت. لوچانو از ۱۹سالگی آموزش خصوصی آواز را آغاز کرد و پیش از آنکه تماموقت به خوانندگی روی آورد، دو سال به تدریس پرداخت. او در سال ۱۹۶۱ در یک مسابقهٔ بینالمللی برنده شد و نخستین اجرای خود را در نقش رودولفو در اپرای بوهم اثر پوچینی (۱۸۹۶) روی صحنه برد. سبک شفاف و بیانگر او تا زمانی که همکاری مهمی را روی صحنه با احیاگران بلکانتو، یعنی جوآن ساترلند و همسرش، رهبر ارکستر ریچارد بونینج، آغاز کرد، به کمال رسیده بود. اجرای آریای «آه! دوستان من» (Ah! mes amis) از دونیتزتی، در ضبط سال ۱۹۶۷ اپرای دختر هنگ نظامی که با همکاری این دو هنرمند انجام شد، اجرایی خیرهکننده بود که جایگاه او را بهعنوان «پادشاه نتهای دو بالای خط حامل» تثبیت کرد. پاواروتی در سال ۱۹۷۲ قطعهٔ «هیچکس نخوابد» (Nessun dorma) را برای ضبط تحسینبرانگیز اپرای توراندخت اثر پوچینی، به رهبری زوبین مهتا، اجرا کرد؛ اپرایی که نخستین اجرای آن در سال ۱۹۲۶ بود. این قطعه بعدها به اثر شاخص و امضای هنری او تبدیل شد. نقشهای بلکانتوی کمیک در آثار پوچینی، وردی و دونیتزتی نقطهٔ قوت او بودند؛ هرچند پاواروتی شمار بیشماری از قطعات مشهور رسیتال و آثار محبوب مناسبتی را نیز ضبط کرد. بااینحال، او توانایی موسیقایی جدیتر خود را در آثاری همچون موومان «اینگِمیشکو» از رکوئیم وردی (۱۸۷۴) نیز به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۹۰، او در مقام یکی از اعضای گروه ابرستارههای اپرا، «سه تنور»، در کنار پلاسیدو دومینگو و خوزه کارراس، نفوذ خود را به دنیای موسیقی پاپ گسترش داد. وضعیت سلامتی او در سالهای پایانی آن دهه رو به وخامت گذاشت و آخرین اجرای صحنهای او در یک اپرا در سال ۲۰۰۴ انجام شد. پاواروتی در سال ۲۰۰۷ درگذشت.