
Soprano
.(1939 - 1993)
پوپ در سالهای آغازین فعالیت حرفهای خود، سوپرانی درخشان با تواناییهای چشمگیر در اجرای قطعات کولوراتورا بود؛ اما بعدها، با اندکی تغییر در رنگ صدایش، با موفقیت فراوان به رپرتوار سوپرانوهای لیریک روی آورد و در سالهای بعد نیز اپراهای سبکتر اشتراوس و واگنر را به کارنامهاش افزود. او از صدا و شخصیت هنری ایدئالی برای اجرای اپرت وینی برخوردار بود و در زمان خود یکی از بهترین اجراگران نقشهای روزالینده و هانا گلاواری به شمار میرفت. او همچنین خوانندهای برجسته در رسیتالها و اجرای لِید (ترانههای هنری) بود و چه در رسیتالها و چه روی صحنهٔ اپرا، حضوری دلنشین و جذاب داشت. مرگ نابهنگامش در سال ۱۹۹۳ ــ همان سالی که آرلین آوگر و تاتیانا ترویانوس نیز زودهنگام درگذشتند ــ به فعالیت حرفهای درخشانی که هنوز میتوانست ادامه یابد، پایان داد. او در دوران کودکی، در کنار آواز خواندن در گروههای کر محلی، بیش از هر چیز به بازیگری علاقه داشت. پس از پایان دبیرستان، چون هنوز دربارهٔ مسیر شغلی آیندهاش مطمئن نبود، برای تحصیل در رشتهٔ تئاتر وارد آکادمی براتیسلاوا شد. آنا هروشوسکا-پروسنکووا، استاد آواز این آکادمی، اتفاقی صدای او را هنگام اجرای نمایش «بورژوای نجیبزاده» شنید و به او پیشنهاد داد آموزش آواز را آغاز کند. پوپ تحصیلات خود را در ابتدا بهعنوان متزوسوپرانو آغاز کرد، اما به گفتهٔ خودش، ناگهان گسترهٔ بالای صدایش گسترش یافت و به رجیستری زیر و درخشان دست پیدا کرد. به همین دلیل، پس از فارغالتحصیلی، فعالیت حرفهای خود را بهعنوان سوپرانو آغاز کرد. او در سال ۱۹۶۳ با ایفای نقش ملکهٔ شب در اپرای «نیلبک سحرآمیز» موتسارت، در اپرای براتیسلاوا نخستین حضور صحنهای خود را تجربه کرد. در همان سال، نخستین اجرای خود را در تئاتر آن دِر وین در وین نیز انجام داد؛ حضوری که به استخدام او در اپرای دولتی وین انجامید. نخستین نقش او در آنجا باربارینا در اپرای «عروسی فیگارو» بود. پوپ در طول دوران حرفهای خود پیوندی محکم با اپرای دولتی وین داشت، هرچند در سال ۱۹۶۷ از فهرست ثابت خوانندگان آن کناره گرفت. در سال ۱۹۷۹ نیز عنوان افتخاری «خوانندهٔ مجلسی اتریش» به او اعطا شد. او در سال ۱۹۶۶ با ایفای نقش اسکار در اپرای «توپ نقابدار» وردی، نخستین حضور خود را در کاونت گاردن تجربه کرد و در سال ۱۹۶۷ نیز در نقش ملکهٔ شب، نخستین بار در اپرای متروپولیتن نیویورک ظاهر شد. در طول دههٔ ۱۹۷۰، پوپ نقشهای کولوراتورا را کنار گذاشت و به اجرای نقشهای لیریک روی آورد؛ بهویژه در آثار موتسارت، که در ایفای نقشهای پامینا و سوزانا در آنها بسیار موفق بود. در دههٔ ۱۹۸۰، این نقشها و همچنین نقش سوفی در اپرای «شوالیهٔ گل سرخ» را ــ که یکی دیگر از نقشهای شاخص او بود ــ کنار گذاشت و بهتدریج نقشهای سنگینتری را به رپرتوار خود افزود. از جملهٔ آنها میتوان به اوا در اپرای «استادخوانان نورنبرگ» و آرابلا در اپرای اشتراوس اشاره کرد که هر دو را در سال ۱۹۸۳ با موفقیتی مشابه اجرا کرد. او در سال ۱۹۹۳ بهطور غیرمنتظره درگذشت. پوپ در شرکت آکانتا (Acanta 43 326)، شماری آریا از رپرتوار اصلی خود، شامل آثار موتسارت و آهنگسازان چکسلواکی، و همچنین اپراهایی را ضبط کرد که بسیار کمتر به اجرای آنها میپرداخت. ضبط آریاهای اپرت او برای شرکت ئیاِمآی (EMI CDR 7243 5 69853 2 2)، صدای نقرهفام و جذابیت هنریاش را به بهترین شکل به نمایش میگذارد. همچنین در ضبط «گروه رؤیایی» سولتی از اپرای «عروسی فیگارو» برای شرکت لندن (London 410 150-2)، در نقش سوزانا اجرایی بسیار زنده و گیرا ارائه میدهد. ~ اَن فینی