
Composer
.(1784 - 1859)
لویی اشپور یکی از چهرههای دوگانه و گذار در تاریخ موسیقی است؛ موسیقی او همزمان به فرمها و ایجاز دورهٔ کلاسیک نظر دارد و بهسوی بیان عاطفی گستردهترِ دورهٔ رمانتیک پیش میرود. او افزون بر آنکه آهنگسازی پُرکار و ویولونیستی چیرهدست بود، نوآوریهایی نیز به موسیقی معرفی کرد؛ از جمله تکیهگاه چانهٔ ویولن و علامتگذاری تمرین در پارتیتور. او همچنین از نخستین رهبرانی بود که هنگام رهبری ارکستر از چوب رهبری استفاده کرد. اشپور در سال ۱۷۸۴ در براونشوایگ به دنیا آمد و در نقاط مختلف آلمان مسئولیتهایی بر عهده داشت. او دورههای مهمی را در وین گذراند؛ جایی که با بتهوون دوستی داشت، و نیز در لندن، جایی که با انجمن فیلارمونیک سلطنتی اجرا کرد. آثار او شامل اپراهای متعدد، ۱۰ سمفونی، ۳۶ کوارتت زهی و شمار فراوانی کنسرتو است که ۱۸ مورد از آنها برای ویولن نوشته شدهاند. معاصرانش او را یکی از آهنگسازان برجستهٔ روزگار خود میدانستند. اگر ظهور مندلسون و واگنر نبود، احتمالاً اشپور همچنان چنین جایگاهی را حفظ میکرد؛ اما برآمدن این دو آهنگساز سبب شد که پس از مرگ اشپور در سال ۱۸۵۹، نام و آثار او تقریباً بهکلی به حاشیه رانده شوند. تنها از دههٔ ۱۹۸۰ بود که ضبط آثارش گسترش یافت و چند اپرای او بار دیگر روی صحنه رفتند. این اجراها نشان دادند که اشپور سزاوار جایگاهی بسیار والاتر از شهرتی کهنهگرا و غبارگرفتهای است که در طول قرن بیستم به او نسبت داده میشد.