
Conductor , Violin
.(1930 - 2014)
1995
لورین مازل نابغهای خارقالعاده در دوران کودکی بود؛ او در هشتسالگی نخستین اجرای خود را در مقام رهبر ارکستر تجربه کرد و پیش از رسیدن به نوجوانی، با لئوپولد استوکوفسکی و آرتورو توسکانینی همکاری داشت. او در سال ۱۹۳۰ در فرانسه متولد شد و بیش از ۷۵ سال فعالیت حرفهای داشت. در طول این دوران، مسئولیتهایی را در شماری از مهمترین ارکسترها و شرکتهای اپرایی ایالات متحده و اروپا بر عهده گرفت؛ از جمله اپرای آلمان در برلین، ارکستر کلیولند، ارکستر ملی فرانسه، اپرای دولتی وین، ارکستر سمفونیک پیتسبورگ، ارکستر سمفونیک رادیو باواریا و فیلارمونیک نیویورک. در سال ۱۹۶۰، او نخستین رهبر ارکستر آمریکایی و نخستین رهبر ارکستر یهودی بود که در جشنوارهٔ بایرویت به اجرا پرداخت. مازل در سالهای ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ نیز برای رهبری چرخههای «حلقهٔ نیبلونگ» به این جشنواره بازگشت. او همچنین دستکم ۱۱ بار کنسرت سال نو وین را رهبری کرد. حافظهٔ تصویری شگفتانگیز مازل به او امکان میداد که عمدتاً بدون استفاده از پارتیتور ارکستر را رهبری کند. تکنیک دقیق و استوار او در استفاده از باتون، اجراهایی با شدت و تأثیرگذاری چشمگیر پدید میآورد؛ ویژگیای که در شماری از ضبطهای اولیهاش با ارکستر سمفونیک رادیو برلین بهخوبی نمایان است. او همچنین چرخههای کاملی از سمفونیهای مالر (دو بار)، بروکنر و شوبرت (با ارکستر برلین) و سیبلیوس را ضبط کرد. چرخهٔ سمفونیهای سیبلیوس که در دههٔ ۱۹۶۰ با اپرای دولتی وین ضبط شد، از ضبط متأخرتر او با ارکستر پیتسبورگ برتر است. مازل در کنار این آثار، به سراغ رپرتواری کمتر متعارف نیز رفت؛ از جمله «رکوئیم» اندرو لوید وبر. مازل که ویولونیستی چیرهدست و آهنگسازی توانمند نیز بود، کنسرتوی ویولن خود را ضبط کرد. اپرای او با عنوان «۱۹۸۴» نیز در سال ۲۰۰۵ در کاونت گاردن به روی صحنه رفت. او در سال ۲۰۱۴ درگذشت؛ تنها دو سال پیش از آن، بهعنوان رهبر اصلی ارکستر فیلارمونیک مونیخ منصوب شده بود.