
Orchestra
.(1904)
ارکستر سمفونیک لندن (LSO) که در سال ۱۹۰۴ تأسیس شد، با پرهیز از الگویی که در آن هویت یک نهاد موسیقایی بر اساس یک مدیر موسیقی واحد تعریف میشود، از دیگر مؤسسات موسیقی کلاسیک متمایز بوده است. در عوض، اعضای ارکستر خود رهبرانی را که مایل به همکاری با آنها بودند انتخاب میکردند و به این رهبران مهمان اجازه میدادند تا برای مدتی محدود، دیدگاه هنری خاص خود را بر شکلگیری و جهتگیری ارکستر اعمال کنند. برخی از این رهبران، مانند آلبرت کوتس و آندره پرهوَن، برای دورههای طولانیتری در این جایگاه فعالیت کردند. ارکستر سمفونیک لندن به ابتکار گروهی از نوازندگان شکل گرفت که با الزام به امضای قراردادهای انحصاری از سوی ارکستر کوئینز هالِ هنری وود مخالفت کردند. این ارکستر در قالب یک تعاونی فعالیت خود را آغاز کرد و نظام تقسیم سود را پذیرفت؛ هرچند در سال ۱۹۴۸، همزمان با تبدیلشدن به نهادی غیرانتفاعی، این شیوه را کنار گذاشت. ساختار تعاونی، استقلالی را در ارکستر نهادینه کرد که در دورههای رونق و بحران پابرجا ماند؛ بهویژه در دوران دو جنگ جهانی، زمانی که شمار زیادی از نوازندگان به خدمت نظامی فراخوانده شدند. این الگوی مدیریتی، زمینهساز انعطافپذیری هنری چشمگیری شد؛ بهگونهای که ارکستر، بسته به رهبر خود، در اجرای رپرتوارهای گوناگون به موفقیتهای برجستهای دست یافت. برای نمونه، اجرای موسیقی انگلیسی تحت رهبری سر ادوارد الگار و پرداخت حساس و ظریف به آثار مکتب موسیقی اتریش و آلمان در دوران کلودیو آبادو از جمله این موفقیتهاست. ارکستر سمفونیک لندن که بهطور گسترده بهعنوان پرضبطترین ارکستر تاریخ شناخته میشود، در زمینه ضبط موسیقی فیلم نیز کارنامهای پربار و چشمگیر دارد. از جمله آثار شاخص آن میتوان به موسیقی متن ساختهشده توسط رالف وان ویلیامز برای فیلم موازی چهلونهم (49th Parallel) در سال ۱۹۴۱ و موسیقی جان ویلیامز برای فیلم جنگ ستارگان (Star Wars) در سال ۱۹۷۷ اشاره کرد. در سالهای اخیر، همکاری چندینساله این ارکستر با سر کالین دیویس به نقطه اوج خود رسید؛ زمانی که او در سال ۱۹۹۵ بهعنوان رهبر اصلی ارکستر منصوب شد و پروژهای را با عنوان «اودیسه برلیوز» (Berlioz Odyssey) هدایت کرد که با استقبال گسترده منتقدان روبهرو شد. این پروژه شامل اجرای مجموعه کامل آثار آهنگساز فرانسوی، هکتور برلیوز، بود. همچنین در سال ۲۰۱۷، همزمان با آغاز روند خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، سایمون رَتِل که از اواخر دهه ۱۹۹۰ بارها با این ارکستر همکاری کرده بود، سکان هدایت هنری آن را بهعنوان مدیر موسیقی در دست گرفت؛ انتصابی که با بلندپروازیهای فراوان برای دمیدن روحی تازه در این مجموعه موسیقایی همراه بود.