
Conductor , Composer , Piano
.(1918 - 1990)
لئونارد برنستاین، یکی از برخوردارترین موسیقیدانان تاریخ آمریکا از نظر استعدادهای خارقالعاده، در حوزههای گوناگون موسیقی و هنر حضوری تأثیرگذار و عامهپسند داشت؛ از موسیقی ارکسترال و موزیکالهای برادوی گرفته تا باله، سینما و تلویزیون. او در سال ۱۹۱۸ در لارنس، ایالت ماساچوست، متولد شد و آهنگسازی را در دانشگاه هاروارد و رهبری ارکستر را در مؤسسهٔ موسیقی کرتیس و مرکز موسیقی تنگلوود آموخت. در آغاز به نظر میرسید که رهبری ارکستر در سالنهای کنسرت اولویت اصلی او باشد. در سال ۱۹۴۳، برنستاین بدون فرصت تمرین قبلی فراخوانده شد تا بهجای برونو والتر بیمار، ارکستر فیلارمونیک نیویورک را رهبری کند؛ اتفاقی که عملاً آغازگر فعالیت بینالمللی او در مقام رهبر ارکستر شد. با این حال، دیری نپایید که از او بهعنوان ناجی احتمالی موزیکال آمریکایی یاد کردند. او آهنگسازی برای موزیکالهای «در شهر» (۱۹۴۴)، «شهر شگفتانگیز» (۱۹۵۳)، «کاندید» (۱۹۵۶) و اثر عظیم و ماندگار «داستان وستساید» (۱۹۵۷) را آغاز کرد. برنستاین در آثار سمفونیک و کُرال خود به کاوش در مضامین دینی و فلسفی پرداخت. از برجستهترین نمونهها میتوان به سمفونی شمارهٔ ۳ با عنوان «کادیش» (۱۹۶۳)، اثر پرنشاط و متأثر از جازِ «سرودهای چیچستر» (۱۹۶۵) و اثر آزاد و نامتعارف «مِس» (۱۹۷۱) اشاره کرد. دوران فعالیت برنستاین بهعنوان مدیر موسیقی ارکستر فیلارمونیک نیویورک، از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۹، بزرگترین بستر را برای بروز استعداد کمنظیر او در برقراری ارتباط با مخاطبان فراهم کرد. او از آثار مالر و سیبلیوس حمایت میکرد و با حضور در مجموعهٔ تلویزیونی کنسرتهای جوانان ارکستر فیلارمونیک، موسیقی کلاسیک را به نسلهای تازه معرفی میکرد. برنستاین در زندگی خارج از صحنه شخصیتی پیچیده داشت، اما در ژرفای وجود خود آرمانگرا بود. هنگامی که دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ فرو ریخت، او دو اجرای سمفونی شمارهٔ ۹ بتهوون (۱۸۲۴) را در برلین شرقی و برلین غربی رهبری کرد. برنستاین در سال ۱۹۹۰ درگذشت.