لامبرتو گاردلی، با آنکه در ایتالیا متولد شد و آموزش دید، مهمترین مراحل رشد هنری خود را در طول ده سالی پشت سر گذاشت که رهبر ارکستر مقیم اپرای سلطنتی سوئد در استکهلم بود. فعالیت او در آنجا از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۵، با ظهور چندین خواننده همزمان شد که بعدها به حرفهای بینالمللی دست یافتند. گاردلی در این دوره بر رپرتوار ایتالیایی تمرکز کرد؛ همان آثاری که بیشترین شهرتش را برای او به ارمغان آوردند. هرچند هرگز به جایگاه یک ابرستاره نرسید، رهبر ارکستری وظیفهشناس و اغلب شورانگیز و برانگیزاننده بود. اگرچه شمار اجراهایش در آمریکا بسیار کمتر از اجراهایش در اروپا بود، ضبطهای متعددش شهرت او را تثبیت کردند؛ آثاری که همگی نشاندهندهٔ رویکردی ظریف، سنجیده و دقیق به اپرا بودند. او همچنین رهبر ارکستری سمفونیک و برجسته بود، هرچند اجراهای کنسرتیاش در اولویت دوم و پس از فعالیتهایش در تالار اپرا قرار میگرفتند. گاردلی پس از تحصیل در لیسهٔ موسیقی روسینی در پزارو و ادامهٔ آموزش در رم، به انتخاب تولیو سرافین دستیار او در شهر ابدی شد. نخستین اجرای او بهعنوان رهبر ارکستر در سال ۱۹۴۴، در رم و با اجرای اپرای «لا تراویاتا» اثر وردی در تئاترو رئاله دلاوپرا رقم خورد. پس از کسب موفقیتهای دیگری در کشور خود، بهعنوان رهبر ارکستر مقیم در استکهلم منصوب شد و تا سال ۱۹۵۵ در آنجا ماند. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۱، همکاری خود را با ارکستر سمفونیک رادیو دولتی دانمارک آغاز کرد و در آنجا آشنایی و تسلط خود بر رپرتوار سمفونیک را گسترش داد. انتصاب بعدی گاردلی در اپرای بوداپست بود؛ جایی که بیش از سه دهه به رهبری ارکستر ادامه داد. گاردلی نخستین حضور خود در آمریکا را با رهبری اجرای کنسرتی اپرای «کاپولتیها و مونتکیها» در تالار کارنگی تجربه کرد. تأثیر مثبتی که در آنجا بر جای گذاشت، سبب شد اپرای متروپولیتن او را برای فصل ۱۹۶۵–۱۹۶۶ به همکاری دعوت کند. نخستین اجرای او در این تالار در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۶۶، با رهبری اپرای «آندره شنیر» بود. سال بعد، اپرای «مادام باترفلای» نیز به برنامهٔ او افزوده شد؛ اجرایی که اگرچه از نظر رهبری بهاندازهٔ کافی خوب بود، تنها اثر در برنامهٔ متروپولیتن به شمار میرفت که با زمانبندی گاردلی هماهنگی داشت. پس از آن، او فعالیت خود را بر کار در اروپا متمرکز کرد. انگلستان نیز نخستین بار در سال ۱۹۶۴ با گاردلی آشنا شد؛ زمانی که او اپرای «مکبث» وردی را در اجرایی به تهیهکنندگی گلیندبورن رهبری کرد. نخستین اپرایی که در سال ۱۹۶۹ در کاونت گاردن رهبری کرد، بار دیگر اثری از وردی بود: «اوتلو»؛ اجرایی که هم از شور و حرارت برخوردار بود و هم به جزئیات توجهی دقیق داشت. سرانجام، کارنامهٔ ضبطهای او آثاری چون «نابوکو»، «لومباردیها»، «مکبث» و «نیروی سرنوشت» وردی را دربر گرفت. ضبط اپرای «گیوم تل» روسینی به زبان فرانسوی، با گردآوردن گروهی قدرتمند از خوانندگان، نیروی دراماتیک را با ظرافت بیان، هم در سطح آوازی و هم در سطح ارکسترال، متعادل کرده بود. همکاری گاردلی با شرکت مجارستانی هونگاروتون نیز به ضبطهای مهمی از اپراهای رسپیگی انجامید؛ از جمله «بلفگور» (۱۹۲۲)، «مصریه» (۱۹۳۱) و «شعله» (۱۹۳۴). گاردلی افزون بر فعالیت در مقام رهبر ارکستر، آهنگساز نیز بود و آثارش شامل قطعات سمفونیک، آثار آوازی و پنج اپرا میشد؛ سه اپرای آخر بخشهایی از یک سهگانه بودند. دو اپرای «آلبا نووِلا» و «لِتروسکو» در دههٔ ۱۹۳۰ نوشته شدند. از سهگانهٔ او ــ «رویا» (۱۹۴۲)، «مدیر برنامهٔ آمریکاییها» (۱۹۵۹) و «اهریمن» (۱۹۷۱) ــ تنها اپرای دوم در زمان حیات گاردلی به روی صحنه رفت. این اثر در سال ۱۹۸۲ در قالب اجرایی تلویزیونی از شبکهٔ تلویزیون بوداپست پخش شد.