لمبرت اورکیس یکی از معتبرترین پیانیستهای آمریکایی است؛ بهویژه در زمینههای موسیقی مجلسی و همراهی پیانو، و نیز بهعنوان یکی از مروجان موسیقی مدرن پیانو. او نزد النور سوکولوف در مؤسسهٔ موسیقی کرتیس در فیلادلفیا تحصیل کرد. پس از دریافت مدرک خود از این مؤسسه، تحصیلاتش را در مقطع کارشناسی ارشد در کالج موسیقی استر بویرِ دانشگاه تمپل (که آن هم در فیلادلفیا قرار دارد) ادامه داد و ماریان فیلار استاد او بود. او به گروههای «تکنوازان مجلسی فیلادلفیا»، «نوازندگان معاصر پن» در دانشگاه پنسیلوانیا و «کنسورت قرن بیستم» در واشینگتن دیسی پیوست. یکی دیگر از همکاریهای موسیقایی اولیهٔ او با جشنواره و مؤسسهٔ موسیقی دانشگاه تمپل شکل گرفت. از همان سالهای آغازین دههٔ ۱۹۷۰، او همکاری رسیتال خود را با باربارا هافنر، نوازندهٔ ویولنسل و از اعضای گروه تکنوازان مجلسی فیلادلفیا، حفظ کرده است. اورکیس از سال ۱۹۶۸ عضو هیئت علمی پیانو در کالج بویرِ دانشگاه تمپل بوده است. او در مقام مدرس، بر آموزش رپرتوار مدرن به شاگردانش تأکید دارد و تمرکز اصلیاش بر اجرای موسیقی مجلسی است. اورکیس در ابتدای دوران حرفهای خود، بهعنوان همراه پیانو از سوی النور استبر، سوپرانوی افسانهای آمریکایی، انتخاب شد؛ زمانی که این ستارهٔ پیشین با برگزاری کنسرتی موفق به صحنه بازگشت و دوران حرفهای تازهای را آغاز کرد. از آنجا که استبر علاقهٔ ویژهای به ترانههای هنری و اپرای آمریکایی داشت، اورکیس نیز به موسیقی جدید آمریکا علاقهمند شد؛ علاقهای که به سفارش ساخت آثار متعددی از آهنگسازان برجسته انجامید. فهرست کوتاهی از این آثار شامل کنسرتوی پیانوی ریچارد ورنیک، «سوئیت کوچکی برای کریسمس» اثر جورج کرامب و آثاری از جیمز پریموش و موریس رایت است. اورکیس در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ بهعنوان پیانیست در یک کلاس پیشرفتهٔ موسیقی شرکت کرد که اعضای ارکستر سمفونیک ملی واشینگتن دیسی آن را برگزار میکردند. در آن زمان، مستیسلاو روستروپوویچ، نوازندهٔ نامدار ویولنسل و رهبر ارکستر، مدیر موسیقی این ارکستر بود. روستروپوویچ چنان تحت تأثیر نوازندگی اورکیس قرار گرفت که از او دعوت کرد پیانیست همراهش در رسیتالها شود و همچنین جایگاه نوازندهٔ اصلی سازهای شستیدار ارکستر را برای او ایجاد کرد. اورکیس در این سمت، پیانو، سلستا، هارپسیکورد و سینتیسایزر مینوازد. او دریافت که نواختن در قالب طنین پرمایهٔ کلی ارکستر، با اجرای تکنوازی یک کنسرتو در برابر ارکستر تفاوت دارد. او پس از آنکه لئونارد اسلتکین جانشین روستروپوویچ در مقام مدیر موسیقی شد نیز این سمت را حفظ کرد. اورکیس و روستروپوویچ در مقام دو شریک هنری، در ایالات متحده و آسیا به اجرای برنامه پرداختند؛ از جمله در برابر رؤسایجمهور ریگان، جورج بوش و کلینتون، ملک حسین پادشاه اردن، امپراتور آکیهیتو ژاپن و رئیسجمهور گاندیِ هند. اورکیس همچنین در سال ۱۹۸۸ همکاری اجرایی خود را با آنه-سوفی موتر، نوازندهٔ ویولن، آغاز کرد. این دو در سال ۱۹۹۸ مجموعاً ۸۵ اجرا برگزار کردند و تمام ده سونات ویولن بتهوون را بهطور انحصاری نواختند. سپس این چرخه را در کنسرتهای زندهای در شهر ویسبادن آلمان ضبط کردند. این ضبط شرکت دویچه گرامافون، جایزهٔ انتخاب منتقدان برنامهٔ «پرفورمنس تودی» شبکهٔ رادیویی NPR را دریافت کرد. اورکیس همچنین عضو «تریوی کَسِل» است؛ گروهی برجسته در زمینهٔ موسیقی مجلسی که با مؤسسهٔ اسمیتسونین در واشینگتن همکاری دارد. اعضای این گروه با سازهایی از مجموعهٔ اسمیتسونین مینوازند که متناسب با دورهٔ تاریخی آثار انتخاب شدهاند. اورکیس همچنین آثاری را با پیانوفورته ضبط کرده است.