
Oboe
.(1943)
اگرچه لایوش لنچش (Lajos Lencses) شاید در میان شنوندگان معمول کنسرتهای موسیقی کلاسیک یا خریداران آثار ضبطشده چندان شناختهشده نباشد، عموماً او را یکی از مستعدترین نوازندگان ابوا در اروپا میدانند. او در بیش از ۳۰ آلبوم ضبطشده حضور داشته و برای ترویج موسیقی معاصرِ نوشتهشده برای ابوا تلاشهای گستردهای کرده است. لنچش نهتنها نوازندهای چیرهدست در ابواست، بلکه در نواختن ابوا داموره (oboe d’amore) و کر انگلیسی (English horn) نیز استعداد چشمگیری دارد. او به شهرتی نزدیک به هاینتس هولیگر، نوازنده نامدار ابوا، دست یافته است؛ بااینحال، ترجیح داده است در کنار فعالیت بهعنوان تکنواز، جایگاه خود را بهعنوان نوازنده اصلی ابوا در ارکستر رادیو اشتوتگارت حفظ کند. رپرتوار او گسترهای چشمگیر دارد و آثاری از یوهان سباستیان باخ، ویوالدی، چیماروزا، هندل، روزتی، موتسارت، دیترسدورف، بلینی، کوکلن، نیلسن، فرانسِه، مارتینو و آهنگسازان معاصر مجارستانی، از جمله شاندور بالاشا، فریگیش هیداش و یوزف شوپرونی، را در بر میگیرد. از نظر سبک اجرایی، او به خاطر صدای خوشایند و دلنشین، حساسیتهای غنایی و تکنیک درخشانش شناخته میشود. لنچش برای شرکتهای ضبط گوناگونی از جمله هنسلر کلاسیکس (Hänssler Classics)، هونگاروتون (Hungaroton)، اِمدیاندجی (MD&G)، کاپریچیو (Capriccio)، سیپیاو (CPO) و بایر (Bayer) ضبط کرده است. شماری از آثار ضبطشده او در آلبومهای موضوعمحوری همچون Romantic Classics («کلاسیکهای رمانتیک») و Romantic Oboe Concertos («کنسرتوهای رمانتیک ابوا») نیز گنجانده شدهاند؛ آلبومهایی که ناشرانی چون بریلیانت کلاسیکس (Brilliant Classics) و مادِیسی رکوردز (Madacy Records) بازنشر کردهاند. لایوش لنچش در شهر کوچک دوروگ در مجارستان به دنیا آمد. نخستین دوره تحصیلات عالی موسیقی خود را در آکادمی موسیقی بوداپست گذراند و سپس در کنسرواتوار موسیقی پاریس به تحصیل ادامه داد. نخستین موفقیت بزرگ او در سال ۱۹۶۸ رقم خورد؛ زمانی که جایزه نخست مسابقه بینالمللی ژنو را به دست آورد. پس از آن، فعالیت حرفهای بینالمللی خود را آغاز کرد و خیلی زود در شمار برجستهترین نوازندگان ابوا در اروپا قرار گرفت. او به عضویت ارکستر رادیو اشتوتگارت درآمد و بهعنوان نوازنده اصلی ابوا در این مجموعه فعالیت کرد. تا دهه ۱۹۸۰، لنچش به هنرمندی فعال در عرصه ضبط موسیقی تبدیل شده بود و در سال ۱۹۹۰ جایزه دیاپازون دور (Diapason d’Or) را دریافت کرد؛ یکی از معتبرترین جوایز فرانسه در حوزه آثار ضبطشده موسیقی. در سراسر دهه ۱۹۹۰ و بهویژه در قرن بیستویکم، لنچش همچنان در استودیوهای ضبط پرکار بود. او اغلب به سراغ بخشهای کمترشناختهشده رپرتوار میرفت؛ برای نمونه، کنسرتوی ابوا در فا ماژورِ فرانتس زاوار ریشتر که در سال ۱۹۹۴ از سوی سیپیاو منتشر شد. در عین حال، به آثار شناختهشدهتر نیز توجه داشت؛ از جمله کنسرتوی ابوا در دو ماژور، کاتالوگ شمارهٔ K. 314، اثر موتسارت که در سال ۲۰۰۳ در قالب آلبومی از سوی شرکت کاروس (Carus) منتشر شد. از جمله ضبطهای متأخر او میتوان به آلبومی اشاره کرد که در سال ۲۰۰۷ از سوی هنسلر کلاسیکس منتشر شد و بهخوبی روحیه جسورانه او را در معرفی آثار نامتعارف اما ارزشمند نشان میدهد. این آلبوم شامل آثاری برای ابوا از کلِمانس دو گرانوال (Clémence de Grandval)، آهنگساز زن فرانسویِ کمترشناختهشده سده نوزدهم، است.