
Piano
.(1987)
خاتیا بونیاتیشویلی، پیانیست گرجی-فرانسوی، بهخاطر تکنیک خیرهکننده و حضور چشمگیرش روی صحنه شهرت دارد؛ نوازندهای که اجراهای جلبتوجهکنندهاش گاه واکنشهای متفاوتی برمیانگیزند. گاهی سرعت جسورانه و بیمحابای او حاکی از بیتوجهی به روایت دراماتیک موسیقی است؛ اما در مواقعی دیگر، با شاعرانگیِ بیتکلف خود مخاطب را مجذوب میکند و غریزهٔ موسیقاییای را به نمایش میگذارد که بسیار فراتر از صرفاً تأثیرگذاری و هیجانانگیزی است. بونیاتیشویلی در سال ۱۹۸۷ در باتومی، شهری در نزدیکی ساحل دریای سیاه در گرجستان (که در آن زمان هنوز بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود)، متولد شد و در ششسالگی نخستین اجرای عمومی خود را با ارکستر مجلسی تفلیس برگزار کرد. پس از تحصیل در تفلیس و وین، در سال ۲۰۱۰ بهعنوان هنرمندی انحصاری با شرکت سونی کلاسیکال قرارداد بست. برخی از ضبطهای او بر رویکرد ویرتئوزگونهاش به رپرتوار بزرگ رمانتیک تأکید دارند. از آن جمله میتوان به آلبوم نخست او از آثار لیست (۲۰۱۱) اشاره کرد که در آن، بهویژه در اجراهای نسبتاً تکبعدیِ سونات سی مینور (۱۸۵۳) و والس مفیستو شمارهٔ ۱ (۱۸۶۲)، هیجان و شور اجرایی اغلب بر وضوح و شفافیت موسیقایی اولویت دارد. در مقابل، اجراهای او از کنسرتوهای پیانوی شمارهٔ ۲ (۱۹۰۱) و شمارهٔ ۳ (۱۹۰۹) راخمانینف، همراه با ارکستر فیلارمونیک چک و پاوو یاروی (۲۰۱۷)، موفقیت بیشتری دارند. شماری از آلبومهای او با رپرتواری متنوع («سرزمین مادری»، ۲۰۱۴؛ «کالیدوسکوپ»، ۲۰۱۶؛ و «هزارتو»، ۲۰۲۰) جنبههای دیگری از شخصیت موسیقایی بونیاتیشویلی را آشکار میکنند و در آنها قطعاتی بسیار زیبا و سرشار از بیان غنایی به چشم میخورد؛ هرچند گاه تغییرات اغراقآمیز او در سرعت یا ریتم، این تصور را ایجاد میکند که موسیقی پیوسته از وضوح و تمرکز خارج میشود و دوباره به آن بازمیگردد.