
Harpsichord , Organ
.(1931 - 2020)
کنت گیلبرت (Kenneth Gilbert) بیش از تقریباً هر شخصیت دیگری در عرصهٔ موسیقی قدیم، پژوهش علمی و اجرای موسیقی را به یکدیگر پیوند داده است؛ بهگونهای که پژوهش را به هنری تبدیل کرده و اجرا را وسیلهای برای تحقیق و کشف دانسته است. او بیش از ۵۰ اثر ضبطشده در کارنامه دارد، مقالات و نقدهای متعددی نوشته و ویرایشهای تازهای از آثار موسیقیدانانی چون فرانسوا کوپرن، دومنیکو اسکارلاتی، باخ، جیرولامو فرسکوبالدی و رامو منتشر کرده است. گیلبرت در مونترآل، در استان کبک کانادا، به دنیا آمد و در همان شهر بزرگ شد. نام خانوادگی او مطابق تلفظ فرانسوی خوانده میشود. او همواره پیوندی محکم با زادگاهش حفظ کرده است، اما فعالیت حرفهایاش ابعادی بینالمللی داشته است. پس از تحصیل در کنسرواتوار کبک در مونترآل، راهی اروپا شد و از استادانی چون نادیا بولانژه و موریس دوروفله بهره برد. استاد هارپسیکورد او در فرانسه، روگرو جرلین، نوازندهٔ ایتالیاییتبار و از شاگردان برجستهٔ واندا لاندوفسکا بود. گیلبرت در سال ۱۹۵۳ یکی از جوایز مهم اروپایی در زمینهٔ نوازندگی ارگ را دریافت کرد و در بخش عمدهای از سالهای آغازین فعالیت حرفهای خود، بیشتر بر این ساز تمرکز داشت. او به مدت ۱۵ سال بهعنوان نوازندهٔ ارگ و مدیر موسیقی در کلیسای متحد کویین مری رود (Queen Mary Road United Church) در مونترآل ــ که اکنون کلیسای متحد روزدیل کویین مری (Rosedale Queen Mary United Church) نام دارد ــ فعالیت کرد و طراحی و نظارت بر نصب ارگی جدید در آن کلیسا را نیز بر عهده داشت. وی از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۴ در کنسرواتوار کبک تدریس میکرد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، گیلبرت با حمایت مالی دولت کبک و سپس شورای کانادا، امکان یافت برای انجام پژوهش به اروپا بازگردد. در این دوره، او با نسخههای چاپیِ حکاکیشدهٔ اولیهٔ برخی از مهمترین آثار موسیقی باروک برای سازهای شستیدار آشنا شد. ویرایش چهارجلدی او از آثار شستیدار فرانسوا کوپرن که بین سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ منتشر شد، نخستین اثر از مجموعهای از انتشارات او در زمینهٔ موسیقی هارپسیکورد بود. از حدود سال ۱۹۶۵ به بعد نیز علایق اجرایی او بهتدریج از ارگ به سوی هارپسیکورد تغییر کرد. اگرچه گیلبرت در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بیشتر در فرانسه زندگی میکرد، فعالیتهایش سراسر اروپا، کانادا ــ جایی که افتخارات ملی فراوانی نصیبش شد ــ و ایالات متحده را در بر میگرفت. او در چندین کنسرواتوار و دانشگاه اروپایی تدریس کرد و در سال ۱۹۸۸ به نخستین کانادایی و یکی از معدود استادان خارجی، از هر ملیتی، تبدیل شد که به مقام استادی در کنسرواتوار پاریس دست یافت. ضبطهای گیلبرت با برچسبهای هارمونیا موندی (Harmonia Mundi) و آرشیو (Archiv)، و همچنین چندین ناشر تخصصی دیگر منتشر شدهاند. او تمرکز ویژهای بر موسیقی فرانسه داشته است و ضبط آثاری مانند نخستین کتاب قطعات هارپسیکورد (Premier livre de clavecin) اثر ژاک شامبونیر را از اجراهای مرجع این اثر به شمار میآورند. بااینحال، او ضبطهای مهمی از آثار باخ نیز ارائه کرده است؛ از جمله آلبومی که در سال ۱۹۸۹ با برچسب آرشیو منتشر شد و در آن مجموعهٔ هنر فوگ (The Art of the Fugue) را اجرا کرد.