
Conductor , Harpsichord , Organ
.(1926 - 1981)
بین سالهای ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۰، در دورهای که بسیاری از رهبران ارکستر معتقد بودند آثار بزرگ موسیقی باید با گروههای اجرایی پرشمار و با نهایت احترام و شکوه اجرا شوند، تفسیرهای کارل ریشتر از آثار آوازی باخ معیارهای تازهای در زمینهٔ انضباط ریتمیک و شفافیت بافت موسیقی پدید آورد. کارل ریشتر، رهبر ارکستر، نوازندهٔ ارگ و هارپسیکورد، در سال ۱۹۲۶ در شهر پلاوئن، واقع در ایالت زاکسن آلمان، متولد شد. او نزد سه تن از استادان بزرگ رهبری گروه کر و متخصصان موسیقی باخ آموزش دید: کارل اشتراوبه و گونتر رامِن در لایپزیگ، و رودلف ماوزربرگر در درسدن. پس از جنگ جهانی دوم، ریشتر بهعنوان نوازندهٔ ارگ کلیسای سنت توماس در لایپزیگ ــ کلیسایی که با زندگی و فعالیت هنری باخ پیوندی عمیق داشت ــ منصوب شد. او در سال ۱۹۵۱ به مونیخ رفت و نوازندگی ارگ در کلیسای سنت مارک را بر عهده گرفت؛ سمتی که تا زمان درگذشت زودهنگامش در سال ۱۹۸۱ در آن باقی ماند. ریشتر در سال ۱۹۵۴ گروه کر باخ مونیخ و ارکستر باخ مونیخ را بنیان گذاشت. فعالیتهای موسیقایی او به باخ و شهر مونیخ محدود نمیشد؛ او آثاری از آهنگسازان قرنهای هجدهم و نوزدهم را نیز در زمینهٔ موسیقی کرال و ارکسترال اجرا میکرد و تورهایی در اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده و ژاپن برگزار کرد. با این حال، ریشتر تا اندازهای قربانی تغییر سلیقهٔ موسیقایی در دهههای بعد شد. او بهعنوان نوازنده و رهبر ارکستر، نسبت به افزایش علاقه به رویکردهای اجرایی مبتنی بر پژوهشهای تاریخی در دههٔ ۱۹۷۰ بدبین بود. با وجود این، ضبطهای او همچنان ارزش شنیداری فراوانی دارند؛ بهویژه اجرای زندهٔ مس در سی مینور باخ که در سال ۱۹۶۹ در ژاپن ضبط شد.