
Conductor
.(1915 - 1990)
کارل مونشینگر از آن دسته رهبران ارکستر کمنظیری بود که بخش عمدهٔ فعالیت حرفهایشان با زادگاهشان پیوند خورده است؛ در مورد او، این شهر اشتوتگارت بود. نام او همچنین ارتباطی تنگاتنگ با آثار باخ داشت؛ زیرا بسیاری از آثار این استاد بزرگ دورهٔ باروک را رهبری و ضبط کرد و اجراهایش عموماً با تحسین منتقدان روبهرو میشدند. مونشینگر در کنار موسیقی باروک، آثار بسیاری از دورههای کلاسیک و رمانتیک و، با گستردگی کمتر، موسیقی قرن بیستم را نیز رهبری کرد. بخش عمدهای از مجموعهٔ پرشمار ضبطهای او برای شرکت دکا (Decca) انجام شده است. مونشینگر از دوران کودکی استعداد موسیقایی خود را نشان داد و بعدها تحصیل در دانشگاه موسیقی اشتوتگارت را آغاز کرد. سپس در کنسرواتوار لایپزیگ، زیر نظر هرمان آبِندروت، به تحصیل رهبری ارکستر پرداخت. پس از فارغالتحصیلی به اشتوتگارت بازگشت و در مقام رهبر ارکستر بهصورت آزاد فعالیت کرد؛ هرچند بخش عمدهٔ هزینههای زندگی خود را از طریق نوازندگی ارگ و سرپرستی گروههای کُر تأمین میکرد. او در سال ۱۹۴۱، سمت رهبری ارکستر سمفونیک هانوفر را پذیرفت. این انتصاب، تنها سمت مهم او در طول دوران حرفهایاش در خارج از زادگاهش اشتوتگارت بود. از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم، هیچ سمت رسمیای بر عهده نداشت. در تابستان سال ۱۹۴۵، مونشینگر ارکستر مجلسی اشتوتگارت را تأسیس کرد؛ گروهی که نام او به همان اندازه با آن گره خورد که بعدها نام هربرت فون کارایان با ارکستر فیلارمونیک برلین پیوند یافت. او در شرایط دشوار سالهای پس از جنگ، با امکاناتی محدود، این ارکستر را بهسرعت توسعه داد؛ بهگونهای که در اواخر دههٔ ۱۹۴۰، اعضای گروه نخستین تورهای مهم بینالمللی خود را آغاز کردند. مونشینگر و ارکستر مجلسی اشتوتگارت در سال ۱۹۴۹ نخستین اجرای خود را در پاریس برگزار کردند. این نخستین حضور یک گروه موسیقی آلمانی در این شهر از دوران پیش از جنگ بود. در همان سال، آنها تورهای موفقی در انگلستان و اسپانیا برگزار کردند. در سال ۱۹۵۲ نیز به آمریکای مرکزی و جنوبی سفر کردند. خود مونشینگر در سال ۱۹۵۳ نخستین اجرای خود را در ایالات متحده، در شهر سانفرانسیسکو، برگزار کرد. سال بعد، ارکستر مجلسی اشتوتگارت را برای تور کنسرتی موفق دیگری به آمریکا برد. او در سال ۱۹۷۷ بار دیگر همراه با ارکستر به این کشور بازگشت و این بار نیز با استقبال عموماً مثبت منتقدان و مخاطبان روبهرو شد. تا اواسط دههٔ ۱۹۵۰، مونشینگر جایگاه خود را بهعنوان یکی از برجستهترین مفسران آثار باخ در اروپا تثبیت کرده بود. تحسینکنندگان او معتقدند که وی نقشی اساسی در احیای سنتهای اجرایی باروک در تفسیر آثار باخ ایفا کرد و عناصر نامتناسب رمانتیکی را که طی سالها به شیوهٔ اجرای این آثار راه یافته بودند، کنار گذاشت. در همین دوره، مونشینگر و ارکستر مجلسی اشتوتگارت دعوتنامههایی از سراسر اروپا، روسیه و ژاپن دریافت میکردند. آنها طی دو دههٔ بعد در این مناطق به اجرای برنامه پرداختند و بهویژه در جشنوارههای سالانهٔ ادینبرو، سالزبورگ، پراگ (جشنوارهٔ بهار پراگ) و کولمار به موفقیتهای چشمگیری دست یافتند. مونشینگر در استودیوهای ضبط نیز موفقیتهای قابلتوجهی کسب کرد. در سال ۱۹۶۴، او ارکستر مجلسی اشتوتگارت را در ضبط اثر مصائب متی قدیس باخ برای شرکت دکا رهبری کرد. در این ضبط، پیتر پیرز، هرمان پرای و اِلی آملینگ بهعنوان خوانندگان تکخوان حضور داشتند. این اثر موفق به دریافت جایزهٔ گراند پری دو دیسک (Grand Prix du Disque) شد. او ضبطهای برجستهٔ دیگری نیز از آثار کُرال باخ و همچنین کنسرتوهای براندنبورگ انجام داد. در کارنامهٔ ضبطهای او، افزون بر این آثار، سمفونیهایی از بتهوون و موتسارت و حتی آثاری از فرانک مارتن، آهنگساز سوئیسی قرن بیستم، نیز دیده میشود. مونشینگر در سال ۱۹۶۶ ارکستر «فیلارمونی کلاسیک اشتوتگارت» (Klassische Philharmonie Stuttgart) را تأسیس کرد؛ گروهی وابسته به ارکستر مجلسی اشتوتگارت که با افزایش تعداد نوازندگان آن به ۴۵ نفر، امکان اجرای آثار بزرگتر و پرحجمتر را فراهم میکرد. مونشینگر و ارکستر مجلسی اشتوتگارت در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ همچنان برنامهای فشرده از اجراها و ضبطهای موسیقی داشتند و تورهای خارجی متعددی برگزار کردند. در سال ۱۹۷۷، آنها نخستین گروه موسیقی آلمانی بودند که به جمهوری خلق چین سفر کردند. مونشینگر در سال ۱۹۸۸ بازنشسته شد و دو سال بعد، در سال ۱۹۹۰، درگذشت.