این پیانیست برجسته بهواسطهٔ درک عمیقش از آثاری که اجرا میکند و همچنین تواناییاش در انتقال متقاعدکنندهٔ اندیشههای آهنگساز به شنونده شهرت دارد. اِنگل نزد پیانیست سوئیسی، پاول باومگارتنر، و آلفرد کورتوی افسانهای در پاریس تحصیل کرد. او در سال ۱۹۵۲ موفق به کسب جایزهٔ دوم مسابقهٔ ملکه الیزابت در بروکسل شد. این موفقیت آغازگر فعالیت بینالمللی موفق او در عرصهٔ کنسرت، در سراسر اروپا بود. رپرتوار او عمدتاً شامل آثار کلاسیک و رمانتیک آلمانی است. انگل بهویژه به آشکار ساختن جنبههای بنیادین آثار موسیقایی علاقهمند است؛ از نظر او، شناسایی و تسلط بر دشواریهای تکنیکی صرفاً نقطهٔ آغاز کار برای رسیدن به درک و اجرای عمیقتر اثر به شمار میرود. او با هنرمندان سرشناس بسیاری، از جمله پابلو کازالس، یهودی منوهین، اورل نیکوله، داوید گرینگاس، دیتریش فیشر-دیسکائو و هرمان پرای، همکاری و اجرا داشته است. همچنین سالها همراهی پیانوییِ پیتر شرایر را در شمار زیادی از کنسرتهای لید او بر عهده داشت.