
Piano
.(1928 - 2019)
یورگ دِموس پیانیستی بسیار مورد احترام و یکی از برجستهترین نوازندگان پیانو در مقام همراه بود. از ویژگیهای نوازندگی او میتوان به ترکیب صدایی اساساً رمانتیک با علاقه به تفسیر تاریخی موسیقی برای سازهای کلاویهای و استفاده از پیانوهای الگوهای قدیمی اشاره کرد. او در یازدهسالگی وارد آکادمی موسیقی وین شد و در آنجا به تحصیل پیانو و رهبری ارکستر پرداخت و در سال ۱۹۴۵ فارغالتحصیل شد. سپس تحصیلات خود در زمینهٔ رهبری ارکستر را نزد یوزف کریپس و هانس سواروفسکی ادامه داد و همزمان در کلاسهای آهنگسازی نیز شرکت کرد. دِموس در چهاردهسالگی، هنگامی که هنوز دانشجوی کنسرواتوار بود، نخستین اجرای خود را بهعنوان پیانیست ارائه داد. از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳، شاگرد ایو نات در پاریس بود. در سال ۱۹۵۳، در کلاسهای پیشرفتهٔ والتر گیزکینگ در زاربروکن شرکت کرد و مطالعات خود در زمینهٔ تفسیر موسیقی را نزد ویلهلم کمپف، آرتورو بندتی میکلانجلی و ادوین فیشر ادامه داد. او در سال ۱۹۵۳ در وین، نخستین اجرای خود را بهعنوان هنرمندی پخته و حرفهای ارائه کرد. در سال ۱۹۵۶، جایزهٔ بوزونی را در رقابت بینالمللی پیانیستها از آنِ خود کرد. دِموس حرفهای برجسته بهعنوان تکنواز داشت و بهویژه بهخاطر تفسیرهای شخصیاش از آثار باخ و اجراهای انعطافپذیر و رنگارنگش از موسیقی دبوسی شناخته میشد. او همچنین بهسبب اجراهایش از بخش اصلی رپرتوار پیانوی آلمانی، از موتسارت تا شوومان، و نیز آثار پیانویی سزار فرانک، شهرت فراوانی داشت. از افتخارات او میتوان به دریافت حلقهٔ بتهوون و مدال موتسارت شهر وین اشاره کرد. دِموس همراهی حساس و ظریف بود و با خوانندگانی در بالاترین سطح هنری همکاری داشت؛ از جمله الیزابت شوارتسکف و دیتریش فیشر-دیسکاو. اجرای او از چرخهٔ آوازی سفر زمستانی شوبرت، با همراهی فیشر-دیسکاو، یکی از تحسینشدهترین ضبطها در میان تمامی ضبطهای این چرخهٔ بزرگ آوازی از سوی منتقدان به شمار میرود. او همچنین با ویولننوازانی چون یوزف سوک و ویولنسلنوازانی مانند آنتونیو یانیگرو همکاری کرد. دِموس در کنسرتهای دونوازی پیانو و دو پیانو نیز با پل بادورا-اسکودا به روی صحنه رفت؛ نوازندهای که علاقهٔ او به سازهای کلاویهای قدیمی را با وی مشترک بود. دِموس چندین نمونهٔ ارزشمند از سازهای تاریخی، از جمله هارپسیکوردها و پیانوهای ساخت برادوود، کلمنتی و کنراد گراف را گردآوری کرد و آثاری متناسب با این سازها را با آنها ضبط نمود. او همچنین چندین مقاله، کتابی دربارهٔ تفسیر موسیقی و بههمراه بادورا-اسکودا، بهعنوان نویسندهٔ همکار، پژوهشی تحلیلی دربارهٔ سوناتهای پیانوی بتهوون منتشر کرد. از انتشارهای متأخر او که در آنها نوازندگی پیانو را بر عهده داشت، میتوان به آلبومهای موتسارت: لیدرها (۲۰۰۶)، آواهای آغازین (۲۰۰۷) و هایدن: مجموعهٔ کامل ترانهها (۲۰۰۹) اشاره کرد.