ویلیام ریفکین، متولد ۲۲ آوریل ۱۹۴۴ در نیویورک، ایالت نیویورک، آمریکا، پیانیست، موسیقیشناس، تنظیمکننده و رهبر ارکستر است. او نقشی اساسی در احیای علاقه به آثار اسکات جاپلین، آهنگساز برجستهٔ موسیقی رگتایم، ایفا کرد. ریفکین در دههٔ ۱۹۶۰ در مدرسهٔ موسیقی جولیارد، دانشگاه نیویورک، دانشگاه گوتینگن و دانشگاه پرینستون تحصیل کرد و در دارمشتات نیز نزد کارلهاینتس اشتوکهاوزن آهنگسازی آموخت. او همزمان به اجرای موسیقی رگتایم و جاز پیانو میپرداخت و بهعنوان عضو گروه «اِوِن دازن جاگ بند» برای شرکت الکترا رکوردز ضبطهایی انجام داد. او همچنین برای همین شرکت، آلبوم بیتلهای باروک را رهبری کرد؛ مجموعهای از تنظیمهای کلاسیکگونهٔ ترانههای جان لنون و پل مککارتنی. افزون بر این، آلبوم وایلدفلاورز و چندین اثر دیگر جودی کالینز را تنظیم و رهبری کرد. ریفکین در سال ۱۹۷۰ به مقام استادی موسیقی در دانشگاه برندایس در ایالت ماساچوست منصوب شد و همزمان مدیریت موسیقایی شرکت نانساچ رکوردز، از زیرمجموعههای الکترا، را بر عهده گرفت. سال بعد، مرکز لینکلن برنامهٔ بسیار موفق شبی با اسکات جاپلین را برگزار کرد که ریفکین از هنرمندان اصلی آن بود. ریفکین بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ مجموعهای سهقسمتی با عنوان رگهای پیانو از اسکات جاپلین منتشر کرد. این آثار جوایزی از نشریهٔ استریو ریویو و مجلهٔ بیلبورد بهعنوان صفحهٔ سال دریافت کردند. انتشار این مجموعه با اکران فیلم نیش در سال ۱۹۷۳ همزمان شد؛ موسیقی متن فیلم شامل قطعهٔ مشهور «هنرمند» و چند اثر دیگر جاپلین بود که ماروین هملیش، یکی دیگر از فارغالتحصیلان جولیارد، آنها را تنظیم کرده بود. فیلم نیش برندهٔ هفت جایزهٔ اسکار شد. این موفقیت، در کنار آلبومهای ریفکین و فعالیتهای ارکستر جاز رپرتوار و گروه رگتایم کنسرواتوار نیوانگلند به رهبری گونتر شولر، موجی سراسری از علاقهٔ دوباره به آثار جاپلین به راه انداخت. ریفکین پس از آن، بخش قابلتوجهی از فعالیت حرفهای خود را به موسیقی کلاسیک اختصاص داد؛ کنسرتهایی را رهبری کرد و چندین آلبوم منتشر ساخت. او همچنین از پیشگامان احیای ضبطهای قدیمی موسیقی رگتایم با استفاده از فناوری دیجیتال بود.