جان شرلیکوئیرک، خوانندهٔ باریتون انگلیسی، در دوران کودکی از آوازخواندن و نواختن ویولن لذت میبرد؛ اما استعداد واقعی او در زمینهٔ آواز تا زمانی که در دانشگاه لیورپول مشغول تحصیل در رشتههای شیمی و فیزیک بود، آشکار نشد. او پس از چند سال تدریس این دو درس در یکی از پایگاههای نیروی هوایی بریتانیا، در سال ۱۹۵۷ آموزش آواز را نزد روی هندرسون، خوانندهٔ باریتون، آغاز کرد. در فاصلهٔ سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲، او با گروه کر کلیسای جامع سنت جان در لندن همکاری داشت. در همین دوره، در سال ۱۹۶۱، نخستین حضور خود در جشنوارهٔ اپرای گلیندبورن را با ایفای نقش گرگور میتنهوفر در اپرای مرثیهای برای عاشقان جوان (Elegy for Young Lovers) اثر هانس ورنر هنزه تجربه کرد. در سال ۱۹۶۳، بنجامین بریتن او را به عضویت گروه اپرای انگلیسی خود دعوت کرد. شرلیکوئیرک با این گروه در اجراهای نخستینِ چند اثر بریتن حضور یافت: رودخانهٔ کورلو (Curlew River)، کورهٔ آتشین سوزان (The Burning Fiery Furnace)، پسر گمشده (The Prodigal Son)، اوون وینگراو (Owen Wingrave) و مرگ در ونیز (Death in Venice) که اجراهای نخستین آنها بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۳ انجام شدند. در همین دوران، او نقش گولیلمو را در اپرای همه این کارها را زنان میکنند (Così fan tutte) اجرا کرد و بعدها نیز در اپرای پلهآس و ملیزاند (Pelléas et Mélisande) در نقش گولو در اپرای ملی اسکاتلند ظاهر شد. او در سال ۱۹۷۷ برای نخستین بار نقش لِو را در اپرای شکستن یخ (The Ice Break) اثر مایکل تیپت، در تالار اپرای کاونت گاردن اجرا کرد؛ نقشی که برای او خلق شده بود. اگرچه بخش عمدهٔ فعالیت حرفهای شرلیکوئیرک در بریتانیا و بر اجرای آثار آهنگسازان انگلیسی متمرکز بود، دامنهٔ فعالیتهای او بههیچوجه محدود به محیطی محلی نبود. او نخستین اجراهای خود از اپرای ووتسک (Wozzeck) را در سنت لوئیس ارائه کرد و در سال ۱۹۶۹ با اجرای اپرای قلعهٔ ریشآبی (Bluebeard’s Castle) اثر بلا بارتوک، نخستین حضور خود در برلین را تجربه کرد. تالار اپرای لا اسکالا در میلان، او را برای ایفای نقش رانگونی در اپرای بوریس گودونوف به کار گرفت. در سال ۱۹۷۴ نیز با اجرای اپرای مرگ در ونیز اثر بریتن، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن نیویورک تجربه کرد. از دیگر نقشهای مهم کارنامهٔ او میتوان به سخنگو در اپرای نیلبک سحرآمیز (Die Zauberflöte) و استاد موسیقی در اپرای آریادنه در ناکسوس (Ariadne auf Naxos) اشاره کرد. شرلیکوئیرک در زمینهٔ اجرای رسیتال و کنسرت نیز به همان اندازه موفق بود. او بهسبب تفسیرهایش از آثار بزرگ کُرال باخ و ادوارد الگار شهرت و اعتبار فراوانی داشت و در کنسرتهای متعددی در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا، چرخهٔ ترانهٔ شاخ جادویی پسرک (Des Knaben Wunderhorn) اثر گوستاو مالر را اجرا کرد. رسیتالهای او معمولاً شامل ترانههایی از استاد و راهنمای هنریاش، بنجامین بریتن، و همچنین آثاری از رالف وان ویلیامز و جورج باتروُرث بود. صدای باریتون لیریک جان شرلیکوئیرک، با وجود حجم نهچندان زیاد، از گسترهای وسیع در شدت و بیان برخوردار بود و او حس فوقالعادهای در جملهبندی موسیقایی داشت. شهرت اصلیاش بیش از هر چیز بهعنوان مفسر ترانههای هنری آلمانی، یا لید (Lied)، شکل گرفت؛ کنجکاوی فکری و ذهن جستوجوگر او امکان میداد تا به جهان درونی آثاری که اجرا میکرد راه یابد و لایههای معنایی و بیانی آنها را کاوش کند. ضبطهای او، بهویژه اجراهای آثار بنجامین بریتن، گواهی ماندگار بر هنر ظریف و توانایی تفسیری برجستهاش هستند. شرلیکوئیرک در سال ۱۹۷۵ به درجهٔ فرماندهٔ نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) منصوب شد.