
Conductor
.(1899 - 1970)
جان باربیرولی، رهبر ارکستر، در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ارکستر هالهٔ منچستر را به یکی از ارکسترهای برجستهٔ انگلستان تبدیل کرد. ضبطهای پرشور او از آثار الگار و مالر نیز نگاه عمومی به این آهنگسازان را تغییر داد؛ آهنگسازانی که پیشتر متعلق به گذشته و متعلق به دورانی سپریشده تلقی میشدند. باربیرولی در سال ۱۸۹۹ در لندن متولد شد. نخستین آرزوی حرفهای او رهبر ارکستر شدن بود، اما فعالیتش را بهعنوان نوازندهٔ آزاد ویولنسل آغاز کرد. او در ارکسترهای برجستهٔ کنسرت، اپرا و بالهٔ لندن، زیر نظر رهبرانی چون آنسرمه، بیچام و خود الگار نوازندگی کرد. باربیرولی بهویژه با موسیقی الگار ارتباطی عمیق و احساسی برقرار کرده بود. او در دههٔ ۱۹۲۰ بهتدریج به عرصهٔ رهبری ارکستر روی آورد و عمدتاً در حوزهٔ اپرا فعالیت کرد؛ از جمله در اپرای کاونت گاردن که از سال ۱۹۲۹ با آن همکاری داشت. در سال ۱۹۳۶، باربیرولی جانشین توسکانینی در مقام رهبر اصلی ارکستر فیلارمونیک نیویورک شد. سپس در سال ۱۹۴۳ به انگلستان بازگشت و رهبری اصلی ارکستر هاله را بر عهده گرفت؛ سمتی که تا پایان عمر در اختیار داشت. عمق بیان و خودانگیختگی آشکار در اجراهای او ــ که ضبط سمفونی شمارهٔ ۲ الگار در سال ۱۹۶۴ نمونهای برجسته از آن است ــ حاصل آمادهسازی طولانی و بسیار دقیق بود. برای مثال، او حتی پیش از آغاز تمرینهای ارکستر، گاهی تا دو سال برای آمادهسازی یک سمفونی مالر وقت صرف میکرد. به همین دلیل، گسترهٔ رپرتوار او در مقایسه با همکارانی چون آدریان بولت محدودتر بود؛ بااینحال، آثاری از شوبرت، بتهوون، وردی، پوچینی، سیبلیوس و برگ را نیز در بر میگرفت. او همچنین چندین اثر از آهنگسازان بریتانیایی را برای نخستین بار اجرا کرد؛ از جمله کنسرتو ویولن بنجامین بریتن در سال ۱۹۴۰ و «سینفونیا دا رکوییم» او در سال ۱۹۴۱، همچنین «سینفونیا آنتارکتیکا»ی رالف وان ویلیامز در سال ۱۹۵۳ و سمفونی شمارهٔ ۸ او در سال ۱۹۵۶. باربیرولی در سال ۱۹۷۰، در شهر زادگاهش لندن، درگذشت.