
Composer
.(1653 - 1706)
همانگونه که موریس راول از ساختن اثر محبوبش، «بولرو» (Boléro)، در سال ۱۹۲۸ ابراز پشیمانی میکرد، «کانون پاخلبل» (Pachelbel’s Canon)، ساختهشده در حدود سال ۱۶۸۰، نیز چنان بر دیگر آثار آهنگسازش سایه افکنده است که گستردگی و تنوع تواناییهای او کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند. امروزه یوهان پاخلبل بهعنوان آهنگسازی بسیار پرکار و نوآور در زمینهٔ موسیقی کلیسایی و مجلسی شناخته میشود؛ موسیقیدانی که تقاضا برای نوازندگی ارگ و تدریس او بسیار زیاد بود. پاخلبل در سال ۱۶۵۳ متولد شد و در شهرهای وین و ارفورت فعالیت کرد. در ارفورت، ارتباط نزدیکی با خانوادهٔ باخ داشت. سرانجام به زادگاه خود، نورنبرگ، بازگشت و در سال ۱۷۰۶ در همان شهر درگذشت. مجموعهٔ گستردهٔ آثار او برای سازهای کلاویهای، بهویژه ارگ و هارپسیکورد، تقریباً تمام قالبهای رایج موسیقی آن دوران را در بر میگیرد؛ از کرالهای ارگ برای استفاده در مراسم مذهبی گرفته تا سوئیتها و مجموعههای واریاسیون. شش سوئیت او برای دو ویولن و باسو کونتینوئو، با عنوان Musicalische Ergötzung و منتشرشده در سال ۱۶۹۵، آمیزهای رنگارنگ از سبکهای فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی هستند. موسیقی آوازی مذهبیِ گسترده و بزرگمقیاس پاخلبل، دامنهای بسیار وسیعتر از بیان دراماتیک را به نمایش میگذارد. برای نمونه، متن اثر «Lobet den Herrn» (خداوند را بستایید) به سازهای موسیقی متعددی اشاره میکند؛ از جمله پنج ترومپت، فلوتهای ریکوردر و چنگ؛ سازهایی که پاخلبل همگی را در اجرای این اثر به کار گرفته است.