
Soprano
.(1926 - 2010)
دام جوان ساترلند (Dame Joan Sutherland)، یکی از بزرگترین سوپرانوهای قرن بیستم، با لگاتوی طلایی و چابکی خیرهکنندهٔ صدایش به ستارهای در دنیای اپرا تبدیل شد و نقشی محوری در احیای رپرتوار بلکانتو (Bel Canto) ایفا کرد. او در سال ۱۹۲۶ در سیدنیِ استرالیا به دنیا آمد. مادرش که خوانندهٔ متزوسوپرانو بود، تأثیر فراوانی بر او گذاشت و ساترلند در هجدهسالگی آموختن آواز را آغاز کرد. او برای تحصیل در کالج سلطنتی موسیقی به لندن رفت و در ابتدا قصد داشت بهعنوان سوپرانو دراماتیکِ واگنری فعالیت کند؛ اما نتهای زیرِ شفاف و توانایی استثناییاش در اجرای تزئینات آوازیِ پیچیده، توجه ریچارد بونینج، رهبر ارکستر و پیانیست جوان، را جلب کرد. آن دو با یکدیگر ازدواج کردند و ساترلند، به تشویق بونینج، مسیر هنری خود را تغییر داد و تا پایان دوران حرفهایاش بر رپرتوار سوپرانوهای دراماتیکِ کولوراتورا (Dramatic Coloratura) تمرکز کرد. ساترلند فعالیت خود را در خانهٔ اپرای سلطنتی لندن با اجرای نقشهای کوچک آغاز کرد، اما خیلی زود نقشهای اصلی به او سپرده شدند. اجرای او در نقش لوشیا در اپرای لوچیا دی لامرمور (Lucia di Lammermoor، ۱۸۳۵)، در تولید سال ۱۹۵۹ اپرای سلطنتی، او را یکشبه به شهرتی جهانی رساند؛ شهرتی که تا سالها پایدار ماند. ساترلند با درخشش در مهمترین صحنههای اپرای جهان، به رپرتوار بلکانتو جانی تازه بخشید؛ او در نقشهای خود، چه با درخششی سرشار از طنز و شوخطبعی و چه با آوایی مخملین و آکنده از اندوه تراژیک، مخاطبان را مجذوب میکرد. آواز او در ضبطهای استودیویی، بهویژه در اپراهای لوچیا دی لامرمور و دختر هنگ (La Fille du Régiment، ۱۸۳۹)، با ویولن استرادیواری مقایسه شده است. هر دو ضبط را ریچارد بونینج رهبری کرد. دام جوان ساترلند همچنین با راهنمایی و حمایت از تنور جوانی به نام لوچیانو پاواروتی، سهمی ماندگار در دنیای اپرا بر جای گذاشت.