جنی تورل با نام بلا یا جنی داویدوویچ در شهر ویتبسک، واقع در بلاروس امروزی، به دنیا آمد. او در دوران کودکی ابتدا فلوت و سپس پیانو آموخت. در جریان انقلاب روسیه، تورل و خانوادهاش ناچار به فرار شدند؛ آنها ابتدا در گدانسک لهستان و سپس در پاریس اقامت گزیدند. تورل تحصیلات پیانوی خود را در پاریس ادامه داد، اما بعدها با راهنمایی رینالدو هان و آنا التور، آواز را بهعنوان رشتهٔ اصلی خود برگزید. منابع دربارهٔ زمان و محل نخستین اجرای حرفهای او اختلافنظر دارند؛ برخی از اپرای مدنی شیکاگو در سال ۱۹۳۰ نام میبرند و برخی دیگر از اپرا روس در پاریس در سال ۱۹۳۱. تورل در ۱۵ مه ۱۹۳۷ با اجرای اپرای «مینیون» نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن نیویورک تجربه کرد؛ ضبطی از این اجرا نیز باقی مانده است. نخستین ضبطهای تورل همگی اجراهای زندهٔ اپرا بودند که بهصورت غیررسمی ضبط شده بودند. اجرای اپرای «نورما» اثر بلینی در متروپولیتن، در سال ۱۹۴۴، که تورل در آن در برابر زینکا میلانوو به ایفای نقش پرداخت، بهویژه نزد مجموعهداران ارزشمند است. با سقوط پاریس به دست نازیها در سال ۱۹۴۰، تورل به لیسبون گریخت تا سوار یکی از آخرین کشتیهای عازم ایالات متحده شود. او به اپرای متروپولیتن بازگشت و تا سال ۱۹۴۷ در آنجا ماند. در همین دوران، بهعنوان برجستهترین خوانندهٔ متزوسوپرانو در نیویورک جایگاهی تثبیتشده یافت و در اجراهای ارکستر فیلارمونیک نیویورک نیز از محبوبیت فوقالعادهای برخوردار شد. در سال ۱۹۴۵، او نخستین اجراهای نسخههای آوازی و ارکسترال چندین ترانه از ساموئل باربر، از جمله «البته، در این شب درخشان» (Sure, on this Shining Night)، را در برنامهای رادیویی از شبکهٔ سیبیاس، به رهبری خود آهنگساز، ارائه کرد. تورل همچنین با هیتور ویلا-لوبوس، پولنک، ویرجیل تامسون، لوکاس فاس (در اثر «غزل غزلها») و دیگر آهنگسازان همکاری داشت. او در سال ۱۹۵۱ در ونیز، نقش «بابای ترک» را در اپرای «پیشرفت عیاش» اثر استراوینسکی برای نخستین بار ایفا کرد. شمار آثار متعددی که تورل بهنحوی در معرفی و اجرای نخست آنها نقش داشت، بهخودیخود چشمگیر است. اما ثمربخشترین همکاری هنری تورل، رابطهٔ او با لئونارد برنستاین بود. این همکاری در سال ۱۹۴۲ آغاز شد؛ زمانی که برنستاین در رسیتالهای تورل، نوازندگی پیانو و همراهی او را بر عهده گرفت، و تا زمان مرگ تورل ادامه یافت. پیوند آنها فراتر از موسیقی بود؛ علایق مشترک بسیاری داشتند و از برگزاری مهمانیهای پرشور و پرسروصدا با حضور صدها مهمان لذت میبردند. تورل در سال ۱۹۴۴، در پیتسبرگ، سمفونی «یرمیا»ی برنستاین را با رهبری خود آهنگساز برای نخستین بار اجرا کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۳ در تلآویو، در نخستین اجرای سمفونی سوم برنستاین با عنوان «کادیش»، آواز خواند. برنستاین چندین ترانه را برای او نوشت که از جملهٔ آنها میتوان به «از موسیقی متنفرم» (I Hate Music) در سال ۱۹۴۳ اشاره کرد. از میان ضبطهای فراوانی که تورل با همراهی برنستاین، هم در مقام نوازندهٔ پیانو و هم رهبر ارکستر، انجام داد، میتوان به «ترانهها و رقصهای مرگ» اثر موسورگسکی، «مرگ کلئوپاترا» اثر برلیوز، «شهرزاد» اثر راول و ضبط مشترک آنها از سمفونی «رستاخیز» مالر در سال ۱۹۶۲ اشاره کرد. تورل شخصیتی نامتعارف و عجیبوغریب داشت و از سردرگم کردن منتقدان با ارائهٔ اطلاعات متناقض دربارهٔ پیشینهٔ خود لذت میبرد. او میکوشید سنش را ده سال کمتر جلوه دهد، زادگاهش را به تورنتو تغییر داده بود و در سالهای پایانی زندگیاش با تأکید انکار میکرد که نام هنری خود را با تغییر نام استادش ساخته باشد. تورل در مدرسهٔ جولیارد و مدرسهٔ موسیقی اَسپن تدریس میکرد. تأثیر او بر نسل جوان موسیقیدانان چشمگیر بود و لزوماً به خوانندگان محدود نمیشد. از جمله شاگردان و هنرمندان جوانی که از راهنماییهای او بهره بردند، میتوان به باربارا هندریکس، خوانندهٔ متزوسوپرانو، جیمز لوین، نوازندهٔ پیانو، گری کار، نوازندهٔ کنترباس، و تا اندازهای خود برنستاین اشاره کرد. آخرین حضور مهم تورل در سال ۱۹۷۲ در سیاتل، در اپرای «بیوهٔ سیاه» اثر توماس پاستیری بود. او سال بعد، در ۷۳سالگی، درگذشت. شهرت تورل بهعنوان فردی دشوار و ناسازگار، حتی پس از مرگ نیز همراه او مانده است و نامش بهندرت در فهرستهای منتقدان از بزرگترین خوانندگان آواز کلاسیک دیده میشود. بااینحال، ضبطهای او در میان مخاطبان جایگاه تثبیتشدهای دارند و دههها پس از مرگش، آثارش همچنان بهطور مرتب از شبکههای رادیویی موسیقی کلاسیک پخش میشوند.