
Conductor
.(1943 - 2017)
جفری تیت بهعنوان رهبر مهمان در تقریباً تمامی تالارهای ارکستر و خانههای اپرای بزرگ جهان حضور یافته بود؛ بااینحال، حتی خود او نیز از مسیر حرفهایاش شگفتزده میشد. تیت برخلاف برخی رهبران ارکستر امروزی که گاه بیش از اندازه شیفتهٔ خود هستند و پیوسته در سفرهای بینالمللی به سر میبرند، در مقام رهبری درخشید که با غلبه بر دشواریهایی جدی، دستاوردهای خود را تنها از سر عشق خالص به موسیقی و نه به انگیزهای دیگر به دست آورد. دشواریهای زندگی تیت از دوران کودکی آغاز شد؛ زمانی که تشخیص داده شد به اختلالی عصبی به نام اسپینا بیفیدا (مهرهشکاف) مبتلاست. او ناچار بود دورههای طولانی را در بیمارستان سپری کند، اما پزشکان سرانجام توانستند به او کمک کنند تا با عصا راه برود؛ هرچند هنگام رهبری ارکستر روی صندلی مینشست. تیت توانست بر مشکلات جسمانی خود غلبه کند و در دانشگاه کمبریج به تحصیل پزشکی بپردازد. او در سال ۱۹۶۹ پزشک شد؛ دستاوردی که ادای احترامش به حرفهای بود که جانش را نجات داده و به بهبود کیفیت زندگیاش کمک کرده بود. تیت در کودکی پیانیستی بااستعداد بود و اغلب در بیمارستانی که در آن تحت درمان قرار میگرفت، به اجرای موسیقی میپرداخت. بااینحال، علایق گسترده و گوناگونش ــ که افزون بر موسیقی و پزشکی، مطالعه، آشپزی و بازدید از کلیساها را نیز دربر میگرفت ــ باعث شد نسبتاً دیر به شکوفایی هنری در موسیقی برسد. در سالهای بعد، هنگامی که تیت سرانجام تمرکز بیشتری بر موسیقی گذاشت، از او دعوت شد تا بهعنوان نوازندهٔ پیانو و مربی تمرینهای آوازی و سازی (رپتیتور) به خانهٔ اپرای سلطنتی بپیوندد. او در لندن فرصت یافت از رهبران برجستهٔ آن دوران، از جمله رهبر ارکستر این مجموعه، گئورگ شولتی، بیاموزد. سپس در سالزبورگ دستیار هربرت فون کارایان، در بایرویت دستیار پیر بولز و در اپرای متروپولیتن دستیار جیمز لواین شد. تیت در سال ۱۹۷۸، در سیوپنجسالگی، نخستین اجرای حرفهای خود را در مقام رهبر ارکستر با اپرای گوتنبرگ انجام داد و اپرای «کارمن» اثر بیزه را رهبری کرد؛ اجرایی که موفقیتی چشمگیر به همراه داشت. در پی موفقیت او در سوئد، تیت در سال ۱۹۸۰ با جایگزین شدن بهجای جیمز لواین در رهبری اپرای بسیار دشوار «لولو» اثر آلبان برگ، هیجان و تحسین فراوانی برانگیخت. تیت در سال ۱۹۸۵ بهعنوان رهبر مهمان اصلی ارکستر مجلسی انگلستان منصوب شد و چندین ضبط تحسینشده از آثار هایدن و موتسارت را با سازهایی به سبک سازهای دورهٔ تاریخی این آهنگسازان، برای شرکت EMI Classics تهیه کرد. پس از درگذشت گری برتینی، رهبر ارکستر، تیت از مقام رهبر اصلی به مدیر موسیقی تئاتر سن کارلو در ناپل ارتقا یافت؛ انتصابی که در سال ۲۰۰۵ صورت گرفت. اجرای پیشین او از اپرای «فرزندان پادشاه» اثر هومپردینک در همین سالن، تحسین منتقدان را برانگیخته و در سال ۲۰۰۲ جایزهٔ فرانکو آبّیاتی را برایش به ارمغان آورده بود. اجراهای او از مجموعهٔ اپرایی «حلقهٔ نیبلونگ» اثر واگنر، هم در پاریس و هم در استرالیا، با تحسین فوقالعادهای روبهرو شدند و درآمد قابلتوجهی از فروش بلیت به همراه داشتند. در سال ۲۰۰۵، او رسماً بهعنوان مدیر موسیقی تئاتر سن کارلو در ناپل منصوب شد. دولتهای فرانسه و بریتانیا عالیترین نشانهای افتخار خود را به تیت اعطا کردند؛ از جمله نشان شوالیهٔ لژیون دونور، نشان شوالیهٔ هنرها و ادبیات فرانسه و نشان فرماندهٔ امپراتوری بریتانیا (CBE). تیت همچنین از سال ۱۹۸۹ مدیریت انجمن اسپینا بیفیدا و هیدروسفالی را بر عهده داشت. جفری تیت در ژوئن ۲۰۱۷ بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. او ۷۴ سال داشت. ـ کریستوفر هیل