
Composer
.(1865 - 1957)
آهنگساز فنلاندی، ژان سیبلیوس، آخرین چهرهٔ بزرگ سنت ناسیونالیستی در مکتب رمانتیک بهشمار میرود. اما او فراتر از آهنگسازی بود که صرفاً مناظر خیالانگیز شمال اروپا را به موسیقی درمیآورد؛ سیبلیوس شخصیتی فعال در جنبش استقلالطلبی فنلاند بود؛ استقلالی که سرانجام در سال ۱۹۱۷ به دست آمد. او در سال ۱۸۶۵ در شهر هامینلینا متولد شد. سیبلیوس هرگز بهطور مستقیم از ترانههای محلی فنلاندی نقلقول نکرد، اما آثار متعددی بر اساس افسانهٔ ملی فنلاند، «کالِوالا»، خلق کرد. از جملهٔ این آثار میتوان به سوئیت سمفونیک «کولِروو»، اپوس ۷ (۱۸۹۲)، پوئم سمفونیک «قوی توئونیلا» (۱۸۹۵، موومان دوم سوئیت «لِمّینکاینن»، اپوس ۲۲) و سوئیت «کارلیا»، اپوس ۱۱ (۱۸۹۳) اشاره کرد. این اثر «فنلاندیا»، اپوس ۲۶ (۱۹۰۰) بود که شهرت جهانی را برای سیبلیوس به ارمغان آورد. ملودیهای قهرمانانه و شورانگیز این قطعه چنان تأثیرگذار بودند که مقامات تزاری اجرای آن را سانسور کردند. سیبلیوس اصیلترین زبان موسیقایی خود را در فرمهای بزرگ ارکسترال یافت؛ بهویژه در کنسرتوی ویولن، اثری سرشار از رنگآمیزی و حالوهوای عاطفی که در سال ۱۹۰۵ تکمیل شد، و نیز در هفت سمفونیاش که هر یک رویکردی کاملاً تازه به فرم سمفونیک دارند. در حالی که سمفونیهای محبوب دوم (۱۹۰۲) و پنجم (۱۹۱۵) از تمهایی با حالوهوای موسیقی محلی و زمزمههایی از طبیعت بهره میبرند، سمفونی هفتم (۱۹۲۴) که تنها یک موومان دارد، فضایی خشک، خویشتندار و ناآرام را به نمایش میگذارد. پس از خلق «تاپیولا» (۱۹۲۶)، تصویری پرتلاطم و پرابهت از جنگلهای فنلاند، سیبلیوس ناگهان آهنگسازی را کنار گذاشت و سی سال پایانی عمرش را تقریباً در سکوتی کامل سپری کرد. اینکه ایدههای موسیقاییاش به پایان رسیده بودند یا کشمکشهای درونی دیگر مجال آفرینش به او نمیدادند، همچنان روشن نیست؛ اما او مدتها پیش از آن، جهان را با آرمانهای فرهنگی و سرزندگی هنری فنلاند آشنا کرده بود.