
Composer
.(1683 - 1764)
1996
ژانفیلیپ رامو (Jean-Philippe Rameau)، برجستهترین آهنگساز فرانسوی سدهٔ هجدهم، زندگی حرفهای نامتوازن و عجیبی داشت. او در سال ۱۶۸۳ در شهر دیژون به دنیا آمد و دیر به بلوغ هنری رسید؛ بهطوریکه تنها در اوایل دههٔ چهارم زندگیاش، بهعنوان نظریهپرداز موسیقی و آهنگساز آثار کلاویهای به شهرت دست یافت. سپس، در پنجاهسالگی، فعالیت خود را در عرصهٔ تئاتر آغاز کرد؛ مسیری که به خلق حدود ۳۰ اثر نمایشی و سرگرمکنندهٔ برجسته انجامید و گونههای گوناگونی، از اپرا تا باله، را دربر گرفت. تا سال ۱۷۴۹، آثار او بر اپرای پاریس تسلط یافته بودند. نوآوریهای رامو در ابتدا شگفتی و حیرت برمیانگیخت، اما دامنهٔ خلاقیت او نیز بسیار گسترده بود. او در اپرا-بالهٔ پلاته (Platée، ۱۷۴۵)، دربارهٔ پریِ آبیِ قورباغهمانندی که خود را در نظر مردان موجودی مقاومتناپذیر میپندارد، سبکی کمیک و طنزآمیز آفرید. در مقابل، در آخرین تراژدی اپرایی خود، بورئادها (Les Boréades، ۱۷۶۳)، شخصیتهایی عمیق و پیچیده را به تصویر کشید. رامو در سراسر این آثار، توانایی خود را در ارکستراسیون به نمایش گذاشت و جایگاهش را بهعنوان یکی از بزرگترین ارکستراتورهای دورهٔ باروک تثبیت کرد. تنها اثر او در حوزهٔ موسیقی مجلسی، قطعات کلاوسن در قالب کنسرتوها (Pièces de Clavecin en Concerts، ۱۷۴۱) است؛ مجموعهای که در آن، رامو ساختار سونات سهنوازی را تجربه کرد، اما با نوشتن کامل بخش کلاوسن، این ساز را به مرکز توجه رساند. رامو در قطعات کلاوسن خود، در خلق جلوههای رنگارنگ و فضاسازیهای تأثیرگذار مهارت چشمگیری داشت. او همچنین شخصیتهای نامدار را با موسیقی توصیف میکرد و تصاویر خیالانگیز و غریبی میآفرید؛ از جمله توفان گردوغبارِ چرخانی که در قطعهٔ «گردبادها» (Les Tourbillons) به تصویر کشیده شده است. رامو در سال ۱۷۶۴ درگذشت.