ژان-پل فوشکور (Jean-Paul Fouchécourt)، خوانندهٔ تنور فرانسوی، یکی از چهرههای برجستهٔ موسیقی قدیم و از موفقترین اجراکنندگان نقشهای تنور زیر (در اصطلاح فرانسوی، haute-contre) در اپراهای باروک فرانسه است. او از دهسالگی آموختن موسیقی را آغاز کرد و در ابتدا ساکسوفون را بهعنوان ساز تخصصی خود برگزید. فوشکور به نوازندهای حرفهای تبدیل شد، در سطح دانشگاهی تدریس کرد و بهطور فعال به اجرای موسیقی پرداخت. سپس مدتی کوتاه به رهبری ارکستر روی آورد تا اینکه دیداری سرنوشتساز با کتی بربریان (Cathy Berberian)، خوانندهٔ سوپرانو، مسیر زندگی حرفهای او را تغییر داد. بربریان او را تشویق کرد که تمام وقت خود را به خوانندگی اختصاص دهد. تقریباً در همین دوران، فوشکور با ویلیام کریستی (William Christie) آشنا شد؛ رهبری که در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ تازه فعالیتهایش برای احیای اپراهای باروک فرانسه توجه محافل موسیقی را جلب میکرد. فوشکور در اجراها و ضبطهای متعددی با کریستی و گروه او، «له زار فلوریسان» (Les Arts Florissants)، همکاری کرد. او همچنین با دیگر متخصصان موسیقی قدیم، از جمله مارتن ژِستِر (Martin Gester)، اِروه نیکه (Hervé Niquet)، فیلیپ هروهوه (Philippe Herreweghe)، رنه یاکوبس (René Jacobs)، نیکلاس مکگِگن (Nicholas McGegan)، کریستف روسه (Christophe Rousset) و مارک مینکوفسکی (Marc Minkowski) همکاری داشته است. فوشکور به رهبری مینکوفسکی، نقش هیپولیت را در ضبط اپرای «هیپولیت و آریسی» (Hippolyte et Aricie) اثر ژان-فیلیپ رامو اجرا کرد؛ اثری که نامزد جایزهٔ بهترین اپرای قدیم مجلهٔ Gramophone شد. او در سالنهای اپرا و تالارهای کنسرت معتبر جهان به روی صحنه رفته است؛ از جمله اپرای پاریس، تئاتر شاتله، جشنوارهٔ اَکس-آن-پرووانس، تئاتر لوزان، اپرای لیون، اپرای آمستردام، جشنوارهٔ زالتسبورگ، تئاتر کولون در بوئنوسآیرس، آکادمی موسیقی بروکلین در نیویورک و ارکستر کُنسِرتخِباو آمستردام. او نخستین حضور خود در اپرای متروپولیتن نیویورک را با اجرای اپرای «قصههای هافمن» (Les Contes d’Hoffmann) اثر ژاک اوفنباخ تجربه کرد. همچنین اپرای «پستانهای تیریزیاس» (Les Mamelles de Tirésias) اثر فرانسیس پولنک را با رهبری سِیجی اوزاوا ضبط کرد. فوشکور با تفسیر نقش اصلی در اپرای «پلاته یا ژونوون حسود» (Platée ou Junon jalouse) اثر رامو، در تولید مشترک جشنوارهٔ ادینبرو و اپرای سلطنتی کاونت گاردن لندن، توجه بینالمللی گستردهای به دست آورد. از دیگر پروژههای او میتوان به ضبط آلبومی از رمانسهای فرانسوی قرن نوزدهم اشاره کرد. فوشکور همچنین با همراهی همکارانش در فضای موسیقی باروک پاریس، یعنی برنار دُلِتره (Bernard Deletré)، ورونیک ژانس (Véronique Gens) و بریژیت ونسون (Brigitte Vinson)، گروه آوازی چهارنفرهٔ «نووالیس» (Novalis Vocal Quartet) را تشکیل داد. او از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ نیز در کنسرواتوار پاریس به تدریس پرداخت.