
Composer
.(1632 - 1687)
پارادوکس جالبی است که مردی که بیش از هر کس دیگری نمایانگر لحن، بیان و واژگان موسیقی باروک فرانسه در قرن هفدهم بود، در واقع ایتالیایی بود. ژانباتیست لولی (Jean-Baptiste Lully) با نام اصلی جووانی باتیستا لولی (Giovanni Battista Lulli)، در سال ۱۶۳۲ در فلورانس متولد شد. او در ۱۴سالگی به پاریس رفت و با تکیه بر مهارتهایش در رقص و نوازندگی ویولن، بهسرعت توانایی خود را در پیشبرد هوشمندانهٔ مسیر حرفهایاش نشان داد. لولی که مورد توجه لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه، قرار داشت، بهسرعت از مراتب مختلف دربار گذشت و سرانجام به یکی از منشیان مخصوص پادشاه تبدیل شد؛ مقامی که معمولاً به اعضای اشراف اختصاص داشت. پادشاه خود رقصندهای ماهر بود و لولی، به همراه دوست نزدیکش مولیر، نمایشنامهنویس، گونهٔ هنری «کمدی ـ باله» (Comédie-ballet) را بنیان گذاشت؛ آمیزهای نامتعارف از گفتار نمایشی، رقص و موسیقی. لولی که از سر تا پا مردی تئاتری بود، با اشتیاق به اپرا نیز روی آورد و بدینترتیب راه را برای آهنگسازانی چون رامو و گلوک هموار کرد. او در آثاری همچون «آلکست» (Alceste)، ساختهٔ ۱۶۷۴، «آتیس» (Atys)، ساختهٔ ۱۶۷۵، و «پسیکه» (Psyché)، ساختهٔ ۱۶۷۸، شخصیتهای اسطورهای را با عواطف و احساساتی ملموس و انسانی به تصویر کشید و الگوهای ایتالیایی را در خدمت اهدافی کاملاً فرانسوی به کار گرفت. او در ساختار ارکستر بازنگری کرد، مرز میان آریا و رسیتاتیو را کمرنگ ساخت و پیوند ویژهٔ فرانسوی میان ظرافت و شکوهی استوار و باشکوه را تقویت کرد. بااینحال، موسیقی کلیسای سلطنتی نیز از توجه او دور نماند. مجموعهای از موتتهای بزرگ (Grands Motets) برای دو گروه کر، به همراه تنظیمی نیرومند و تأثیرگذار از سرود مذهبی «میسرره» (Miserere) برای مراسم سوگواری، جایگاه مسلط و فراگیر لولی را در زندگی موسیقایی فرانسه به کمال رساند.